დილა

ოთახი, საიდანაც მზის პირველ სხივებს,
ღამენათევი თვალებიდან თითებზე ვითვლი,
ნიკოტინისგან ჩაყვითლებულ, არამდგრად კედლებს,
სულით ვირეკლავ,
და ფანჯრებიდან
ამღვრეული უსურვილობით
ვუყურებ ტაძარს, ყოველდღე რომ მაკმევს რწმენის სუნს,
მორწმუნესავით თავს ვაჯერებ, დავიწყებ ლოცვას
და მორიგ ჯერზეც
არშემდგარი სინანულით ვარიდებ ფიქრებს,
ისე ჩავუვლი გვერდზე
როგორც ოთახში მდგარ ცივ გულგრილობას.

სარკეში

მზერამინავლული ქალის პროფილით,
ფერდაკარგული სიყვარულის ჩრდილქვეშ
რომ ვზივარ
და ნაცრიფერი შეგრძნებებით,
დღეს ხვალეობით,
მოველი სისხლში ბზარის გაჩენას,
ნათითურების მკერდზე ჩამოფშვნას,
კაპილარების დახეთქვამდე
თავდაკარგული შეგრძნებების ნაკადში ცურვას
და თუნდაც მერე გარდაცვალებას...

უფროსი

დამღლელი სიმყუდროვით ნაჟღენთ ოფისში,
ჩემს მიხვრა-მოხვრას, თეძოების ყოველ შერხევას,
დორბლმორეული, ცოფიანი მხეცივით რომ
ადევნებს თვალყურს,
მიუხედავად სულში მიმქრალ მკრთალი სინაზის ,
მიძინებული ტკივილებით მე მქვია ქალი...

სახლი

წლებით ჩამობანილი უჰაერობით,
ვნებაშეწყვეტილი სუნთქვით მიღებს კარს და
ყოველ საღამოს ვკვებავ ბანალური ფრაზებით,
ჯერ საკუთარ თავს
მერე ქმარს,
რომელიც ძილის წინ, ყოველი სექსის მერე
მსაყვედურობს რომ უშვილო ვარ...
მერამდენედ ვყლაპავ ნიკოტინით სავსე,
მოგუდულ სივრცეს
მერე, ცრემლებამდე ვბრუნდები ფანჯრებისკენ,
საიდანაც დილით მზე, ღამით  საყდრის შუქი
დილამდე მოსჩანს.
მთრთოლვარე თითებით ვეხები საკუთარ მუცელს
და ვფიქრობ კაცზე
ვისგანაც ორსულად ვარ...