ამბობ ქრონიკულად ავად ხარ და
სიმშვიდე სულში არარსებულ სადენებს ასცდა,
გადაუხვია ყველა ლიანდაგს,
ყველა გზასა თუ გაუვალ ბილიკს,
ნატერფალებმა ქაოტურად
იწყეს გადმოსვა
ჩემიდან შენში,

როგორც ფარვანა

ცას ღილად ასწყდა მზე, მიწაში გაიდგა ფესვი,
მიწამ დაყარა მოსასხამი დილის და ღამის,
როგორც ჯაშუში უსიტყვობით სარტყელს გადასცდა,
ჩავიდა ზღვაში,
დაშრობამდე

და როგორც სენი

მოგერია სხეულზე განცდა,
ობობასავით დაგიარა სისხლში კივილმა,
მერე ,,ჩამოქნა” მარტოობამ ორსული სევდით
ფერმიხდილი აბლაბუდები,
დიაგნოზით: მძიმედ ავად ხარ,
ქრონიკულად.
დაიღალე
შენ
უჩემობით.