"ამ მღვრიე წყლებში მე მეფე ვარ
                                                  მქვია ჰეროდე.  (ჰეროდე(18+)
                                                        ანუ ცამსვლელის ლექსისითვის დაწერილი
 
  ყავას ვისხამ და ვურევ, მერე პატარა მორევს ჩავყურებ, რომელიც თანდათან ქრება. მხოლოდ რამდენიმე პატარა ბუშტი რჩება ნაპირზე, მივყვები და ვცდილობ ისინიც გავაქრო. ყავით სავსე ფინჯანს ზემოდან დავყურებ, ორთქლი ამოდის და სახეს მინამავს. სახეს ცრემლიც ხშირად ნამავს, მაგრამ ეს სულ სხვაა, ცხელი ორთქლი ყავის არომატით, სუნთქვას გავს არა?!
  ქარია, მცივა მაგრამ არ ვიმჩნევ, "ტეხავს", თან ეს ქარი კაბას მიფრიალებს, ისედაც მოკლეს, არც იმას ვისწორებ, პირიქით, იქნებ დროზე გამოჩნდეს ვინმე... კაცს, როცა მანქანაში უჯდები, ურჩევნია ქალიშვილი ეგონო და განგებ გიწყებს საუბარს სექსზე, ასე უფრო სექსუალური ეჩვენები. ვიღლები თამაშით, დროზე დამთავრდეს ყველაფერი...
  ერთი ღერი სიგარეტი საწოლში და დაკუჭული ფული ტანსაცმელზე, აი რა რჩება. ჰო, და კიდევ ერთი, სურვილი, იქცე ნეხვად, რომ ჩაგრეცხონ და კანალიზაციას შეუერთდე აშმორებულ მილებში.
  სირცხვილი?!...
  მრცხვენია იმათი, ვისაც ყოველ დღე  ვხვდები და ვგონივარ სუფთა.
  მრცხვენია იმ გამყიდველის, რომელიც ღიმილით (ყოველთვის) მაწვდის ხაჭოს, "სუხარს" და ყავას, და მარიგებს, რომ უმჯობესია მეტი ვჭამო, თორემ ქარი წამიღებს.
  მრცხვენია იმ ბიბლიოთეკარის, რომელიც მაწვდის წიგნებს და დანანებით იქნევს თავს _ ასეთი ახალგაზრდა და სულ მეცადინეობს, არ შეიძლება ამდენი სწავლა.
  მრცხვენია კიდევ და ყველაზე მეტად  იმ ყვავილების  გამყიდველი კაცის, რომელთანაც შენ ყიდულობდი ჩემთვის ვარდებს.
    მრცხვენია იმ ღმერთის, რომლის წინაშეც გრძელი კაბით და თავსაფრით ვლოცულობ ხოლმე, ბილწი ქალწული... თუ დედაკაცი...
  ვთქვი, რომ ცოლიან კაცს არასდროს ჩავუჯდებოდი მანქანაში და არასდროს გავყვებოდი, მაგრამ ისე გავბოროტდი, ახლა კმაყოფილიც კი ვარ, თუ ცოლიანს გადავაწყდები. თვალს ვერ ვაშორებ ბეჭედს არათითზე, რომელიც მე არ მეღირსა. რა იყო, გაგიკვირდა? ცუდი და საზიზღარი ვარ? და მერე ვინმემ გითხრა კარგიაო, ანგელოზიაო?
  ეს ადრე იყო, როცა შენ გადაგეყარე, შეგიყვარე და მოგეცი უფლება ვარდები გეჩუქებინა. ახლა სხვანაირადაა, აღარავინ მჩუქნის ყვავილებს და აღარავინ მიდგას გვერდით. მხოლოდ მეხებიან ამაზრზენად...
  დამაიმედე, მაგრძნობინე, რომ ქალი ვარ და... წახვედი, ისე უბრალოდ, იმიტომ რომ სხვა შეგიყვარდა და იმიტომ, რომ მოგბეზრდი. არ გეტყვი, რომ შენ ჩემი ყველაზე დიდი შეცდომა ხარ, ეგ ძალიან ადვილი იქნებოდა შენთვის. შენ ჩემი ყველაზე დიდი ბედნიერება ხარ, ქალობის ბედნიერება. დანარჩენი ყველაფერი სიდამპლეა და ყარს, როგორც ძუნკალი ძაღლისგან გადაქოთებული ნაგავი.
  შვილი რომ მაინც, შვილი რომ შემრჩენოდა. მაგრამ, მაინცადამაინც მაშინ მოუნდა იმ მანქანას წითელზე გადაჭრა, აბა რა იცოდა, რომ სიცოცხლე ფეთქავდა ჩემში, გულთან ოდნავ ქვევით და ძლიერად...
  ეს იყო ყველაზე დიდი ტკივილი და აქედან დაიწყო ყველაფერი, თავისით აეწყო, რაღაცნაირად.
  ღამით, უფრო სწორად საღამოს, მარტო ქუჩაში მომავალს მანქანა შემიჩერა და ხელით მანიშნა დაჯექიო. და მერე, როცა მის მუხლებში გადავინაცვლე, მივხვდი, რაც მოხდა, უფრო სწორად რაც ხდებოდა მაგრამ წინააღმდეგობა არ გამიწევია, აზრიც არ ქონდა და მინდოდა რაღაცაში ჩამეკლა ჩემი ტკივილი. შვილი აღარ გამიჩნდებოდა და უკვე მნიშვნელობა აღარ ქონდა, რად ვიქცეოდი, მაინც არარობა ვიყავი და ასე დავრჩებოდი ბოლომდე.   
  ეს მანამდე...
  ახლა ყოველი დილა და იწყება ცის იმ პატარა ნაჭრის თვალიერებით, რომელიც ჩემი საკნის სარკმელმა  გამოჭრა, ეს მას მერე, რაც ის მოვკალი. ჰო, მოვკალი. მთვრალი იყო, ისევ იმ მანქანაში იჯდა, ჩემი შვილი რომ მოკლა და ზუსტად ისე გიჟივით გადმოჭრა წითელზე ქუჩა. უცებ დაამუხრუჭა ჩემს ფეხებთან და კეფამდე ამათვალიერა _ დაჯე, დაჯეო. ზუსტად ისეთი იყო, როგორიც წარმომედგინა, ზუსტად. არც ერთი ნაკვთი განსხვავებული არ ჰქონდა, და არც ერთი სიტყვა არ იყო იმაზე უფრო მეტი, ვიდრე ჩემს ფიქრებში და სატანურ ოცნებებში. უბრალოდ გამჭვირვალე ბანალური საყვავილე, ძალიან ბანალური მოძრაობით უკანიდან ჩავარტყი  თავში და სიკვდილის მოსვლამდე, ძალიან ბანალურად სახეში მიხლილი _ ჩემი შვილისთვის _ და წაბილწულ ტუჩებს წაცდენილი ნერწყვი.
  ახლა აქ ვარ, ციხე რომ პატიმრებს ასწორებს, მაგ იმედით. მე აქ პატიმარი არ ვარ, მე აქ ნაგავი ვარ, რომელმაც თავისი წილი სიმყრალე დააფრქვია უკვე და ახლა ამძუვნებული ქუჩის ძაღლი თუ გაქექავს უნდომლად და ქალაქის სანაგვეებს წაცდენილი ბინძური ქარი გაატიალებს.
  ჩემი ტკივილი ჩემი საკუთრებაა და ეგ ერთადერთი მტოვებს ადამიანად, ადამიანად ჩონჩხის ფორმით. კანალიზაციას გაყოლილი უწმინდურებაც...

  ერთხელ, მე პატარა და სუფთა ნამი ვიყავი ამ სამყაროში, პატარა მზის სხივი მათბობდა და ძალიან ლამაზ ბიჭს ვუყვარდი. ერთხელ სიყვარულის ამორძალიც ვიყავი, და მერე დეზერტირად მაქციეს.
  ახლა ჩემზე ამბობენ სხეულით ვაჭრობდაო, არადა არ იციან, სულს რომ უფრო ადრე ვყიდდი გროშებად...