რა მძიმეა და რა მსუბუქია:
მხარზე გადებული თეთრი ხის კუბო.
უძრავად დევხარ, ძალგიძს ისკუპო:
აზრაილს წყვილი ფრთა უჩუქნია.

ცოდვა-ბრალს ყოფნის, სიკეთეს - არა,
გზა ოღრო-ჩოღრო, ტყე - გაუვალი.
ჭკნობა-გახმობა დაებედა გარდაუვალი
ამ აყვავებულ ატამს, დაითესა-რა.

სინანულით და მლაშე ცრემლებით,
ვატარებთ ყველა მოჭერილ არტახებს.
ცოდვებს აღმამფრენს გააპარტახებს

გულს მიჯაჭვული სინანულის სარეკელები.
ბალდანიხამდე ნურავინ ნუ დაიტრაბახებს
არტახის შეხსნას ამო ცოდვის ნარ-ეკალებით.