პოეზიის საცალფეხო ბილიკებს,
მე ფეხდაფეხ და ბარბაცით მივყვები,
პოეზია ვიცი ვერ დამივიწყებს,
აქ დარჩება ჩემი მუნჯი სიტყვები.

რომ იცოდეთ თუ რამხელა სათქმელი,
და რამხელა გულისწყრომა შემომრჩა,
ჩემ ტკივილის კაცი არ არს დამთვლელი,
ჩემს სატკივარს ვერ აიტანს ეპოქა,

გამიმართლა, რომ სიტყვები უხმოა,
უხმოდ განვვლე ჩემი გზები სავალი,
ჩემთვის ყველაზე ლამაზი უშნოა
და არ ვიცი თუ მაქვს გამოსავალი.