სიკვდილამდე და სიკვდილის შემდეგ


ფიქრით დაღლილი ძლივს ფეთქავს მაჯა,
ცისფერ პეპელას წააგავს ძარღვი,
გამოვეთხოვე მთვარეს ჩემს დარაჯს.
სადღაც კუთხეში ატირდა ძაღლი.

ხვალ გათენდება უჩემოდ დილა,
საღამოს მქონდა ბოლო დაისი.
მინდოდა მაჯა სჭეროდა შენს ხელს,
ასე ვიგრძნობდი სითბოს მაისის.

მივდივარ, წერილს ვეღარ გიტოვებ,
თითები ისე ტირიან ახლა...
შენ ალბათ მოხვალ ბოლო კოცნისთვის,
მოხვალ? მაგრამ მე ვერსად ვერ მნახავ.

ფიქრით დაღლილი გული გივიწყებს,
ცისკენ ვერ ვზიდავ ფიქრის სიმძიმეს,
ბოლო აკორდებს ძლივს იტანს ძარღვი
გადაქანცული მაჯაც იძინებს...


დავმთავრდი, ნუთუ უკვე ლანდი ვარ?
ვერ მივატოვებ მიწის სამანებს,
აჰასფერივით ვიხეტიალებ,
შენ მეგულები ქვეყნად სანამდე.


იცი? სიკვდილი არაფერს არ ცვლის,
თუ სიყვარული მოგიღებს ბოლოს,
ჩემში ისევ ჟღერს მუსიკა გულის,
შეყვარებულის მტირალა სოლო.


უკვე თენდება, კიდეც იწვიმებს,
მერე მზეც მოვა შორი და თბილი,
შენ მეგულები მიწაზე სანამ,
მეც მზესთან ერთად ამქვეყნად ვივლი.