პატარა ფისოს ვეძახი
თვალებმაყვალა თეას-
მტრედივით მოღუღუნეს...
და მუდამ სახე მცინარს...

ლამაზად იცის თეკუნამ
ია-ვარდების ხატვა...
დედიკოს გულის ხატებავ,
შეგყვარებოდეს "ქარგვაც..."

თავაზიანი და ზრდილი-
მენახე შვილო გაზრდილი!
თავზე გეხუროს უზადოდ
ქართველი ქალის მანდილი!

მოკეთეები ამბობდნენ:
დედიკოს გულის ვარდია...
მამიკოს სიხარული და
მტრისთვის გულის დარდია...

დიდების მწვერვალს აღწევდე,
ადამის მოდგმის ფერიავ!
სიწმინდე თუ ვერ შეიცნე-
ამ ქვეყანაზე ვერ იარ!...

ეს ლექსი ვუძღვენი ჩემს შვილს-თეკლას..
მაშინ ის ხუთი წლის იყო-ეხლა კი ძალიან, ძალიან დიდი გოგოა...