ყოველ შენს შეხებაზე ვთრთი,
ვით ნორჩი ყვავილი ნიავისას.
შენი მზერისას ვფრთხი,
ვით დედა ახლი ფეხაგდმული ბავშვისა.

ჩემ წინ როდესაც დგეხარ შეგცერი,
კრძალვით ტაძარში ვით ხატს მთავარანგელოზისა.
ყოველ შენ სუნთქვას მივსდევ,
ალღოაღებული ნადირივითა.

შენს ღიმილს ვხვდები,
როგორც მზის სხივს ალიონისას.
შენს გვერდით სიარულისას,
თითქოს გავდივარ ყოველ ჭიუხს იალბუზისას.

ღიმილს მომდგარი შენსა ბაგესა,
მე შევადარებ მთასა მოპენტილ ედელვაისსა.
შენგან მომავალს სახლსა შინა ვგრძნობ მხოლოდ ერთ რამეს,
რა ულმობელი ყოფილა ეს დრო ტიალი დედამიწისა.