ოთხი კედელი, ძალით მანათობელი გამურული ნათურა, ორი გულგაბზარული, სულდაკარგული სხეული უგზოუკვლოდ დადის წრეზე...კუთხიდან კუთხეში, სიღრმიდან სიღრმემდე, ნანგრევებიდან ნანგრევებამდე...

გარეთ ერთფეროვნად ცრის, გონება მტვრისგან გაცჩენილ ობობის ქსელში ეხვევა და გზას ვერ პოულობს... საფლავის გზას დამდგარი ახალგზრდა მოხუცი მოგონება და კომპიუტერის დისპლეიდან მომზირალი ერთადერთი სიყვარულის ანარეკლი...

მხოლოდ და მხოლოდ ჩვენ და მუდმივად მოწიკიკე საათი დროის შეგრძების გარეშე... ქალაქში ყველას სძინავს ძლის გარეშე... ბედნიერება კი ნაგვის ურნასთან გალუმპული ღაფავს სულს...

შენ კოველთვის სწორად იქცეოდი ჩემო ბიჭო, მე შენ მაკლიხარ ჩემო კარგო... ერთი და იგივე ტექსტი ამ და იმ ქვეყნიდან ნასროლი ,როგორც ისარი გიხვრეტს არსს...როცა ქალაქში ყველას სძინავს უძილო ძილით

მშობელი სიყრმის, მშობელი სიყვარულის და სიბერის...მშობელი ჩვენი... ისიც ჩვენსავით ვერ იძინებს მშვიდად... გვაპატიეთ, მაგრამ უძილო გამეებით ჩვენ დაუნდობელ სინათლეს ვერ ვაჩერებთ...

სიამე მუსიკის მთავრდება, სიცოცხლე მარცხდება... ქალაქში კი ყელას სძინავს უძილო ძილით...