გამოვიგონე, ყველაფერი გამოვიგონე...
მიმიხვდა მიწა და ფეხი წამომიდო,
სულ ამიტანა სისხლის დუღილმა
შევეჭიდოთ თქო, მან კი, მომიგო.

დავჯექი ბავშვივით, ცრემლი გადმოვყარე,
ზეცა მიმიხვდა, რომ ვბაძავდი,
სეტყვა დამაწია მარტოს მთის კალთებზე,
ცრემლებს ხის ქვეშ მუჭში ვმალავდი.

მალე გადაიღო... ცრემლებწაგლეჯილი
მთიდან სულ ქროლვით დავეშვი,
ღამით შემეგება გზაზე ქარიშხალი,
ვთხოვე... არ დამინდო... ისევ დავეცი.

მერე გამახსენდა კვირის ქადაგება,
ვიგრძენი უფლის მკლავები,
დიდრონი თვალებით ვარსკვლავებს ჩავეჭიდე,
ისევ წამოვდექი წვალებით.

იქვე მიტოვებულ ტაძარს შევეფარე,
გათენებამდე ვდარდობდი,
ზურგით მივეკარი კედელს. ჩუმად
კირიე ელეისონს ვგალობდი.

დილით ჩამეძინა... ჩემდა გასაოცრად
მიწამ თავის ხელით წამომაყენა,
წვიმამ გაწვიმების ნება დამრთო,
ქარმა ზურგქარიან გზას დამაყენა.

ახლა ვწევარ მშვიდად მთებშუა აივანზე,
წვიმის ხმაური ბოლთას სცემს ჩემში,
თვალებით ვბარდები უფალს მოსათიბად,
თიბათვეს მომთიბე და ჩამისვი გემში,

ფეხებთან დაგიჯდები მორჩილი შვილი და
ვიცი, ღრმა ძილიდან, ზღვის ყველა ღელვისას,
ჩემში დაამარცხებ სულ ყველა ქარიშხალს,
დარდს კი გაატან მთას მთისას, ბარს ბარისას.

ახლა ვწევარ მშვიდად მთებშუა აივანზე
წვიმა ვაშლის ტოტებს მოაწყდა ჩქამით,
თიბათვეს მომთიბე, ღმერთო გევედრები,
თიბათვეს მასვი შენი პეშვებით წყალი.

მერე რომც დავეცე მთაში ღვარცოფისას,
ვიტყვი, ჰო, დავეცი, თუმც არ ვარ მკვდარი.

მალე გადაიღებს...