ნუ იფართოვებთ სალოცავ თასმებს
და ნუ იგრძელებთ სამოსის ფოჩებს,
სიცარიელით გულია სავსე
და თვალებიდან მყინვარი მოჩანს...
  უმადლო მადლს და უკეთურ კეთილს
  აბოდებს ღამის შავი მანტია,
  იმას საუბრობს, ვისაც რა ეთქმის,
  მის გულში ვინაც რა დაატია...
უსუსურია ყველა ძლიერი,
დინჯიც და ვნებით განახელები,
დარბაისელი სახის იერით,
უფლის ჯამში აქვს ყველას ხელები...
  ცაზე ეშვება საღამოს მწუხრი,
  და მზერას სივრცე შემოჰყავს ხარბი,
  ფარისეველთა ისმის პასუხი:
  - მე არა რაბი, მე არა, რაბი!