გამოგერიდე და წავედი.
წასვლისას მითხარ:
"თუ წახვალ, უკან არ მოიხედო".
მე კი გულმა არ გამიძლო, ისევ მოვბრუნდი,
რომ ერთხელ კიდევ შეგხებოდი,
ერთხელ კიდევ რომ...
მაგრამ, ჰოი, საშინელებავ,
აღარსად ჩანდა შენი სხეული,
რომლის სითბო კვლავ ახსოვდათ
ჩემს ხელისგულებს,
ხოლო ჩემი ბაგეების ნაკვალევი
მტვრიან მიწას ემჩნეოდა აცა-ბაცად,
გზადაბნეულის ნაფეხურებივით...

და სანამ მიწად ვიქცეოდი მეც,
ვცდილობდი ნახევრად მიწად ქცეული გონის
დარწმუნებას, რომ "მე შენთან დაბრუნების
გამო კი არა, შენგან წასვლის გამო
ვისჯები".