გრძნობებს აშიშვლებ, როგორც კანდავლე,
და ჩემი ფიქრის ფიქრით იწყები,
შენი ჯამიდან წყალსაც არ დავლევ,
ლეთას წავალ და დამავიწყდები...
    ან გავფრინდები იკაროსივით,
    ვინ იცის, ბედი როდის დამტორავს,
    ოცნება ქრება მზითდამოსილი,
    ოცნება მტოვებს…და მე მარტო ვარ...
გამოახუნეს წლებმა იმედი,
თქვენ ახლა ნახეთ დარდის დარდობა!…
ხელში უჭირავს, როგორც მილეთი,
სიბერეს, ჩემი ახალგაზრდობა.…
    ჩავლილი სიზმრის თბილი ნაწილი...
    სამი გრაცია მახსოვს სონეტით,
    ლექსით ივსება ჯამი დაცლილი
    და ფეხქვეშ ტოკავს უდაბნოეთი...
წლების ფასი აქვთ მოსასვლელ წამებს,
მზეზე შრებიან სველი ქარვები,
და ფაეთონის დებივით რწყავენ
ცრემლებით, მიწას თეთრი ალვები.…