ზამთრის მდუმარე ღამეში , მიიკვლევს ცისფერ ბილიკებს ...
ბურიან თოვლში ნაკვალევს , წაშლის ცხოვრების სიგიჟე.
გზააბნეული ბავშვივით თავშესაფრის გზას მიიკვლევს ,
ცრემლი და თოვლი სახეზე ტოვებს რისხვიან ბილიკებს.
თოვლი გაყვითლდა.
ფერები , სულაც გაუქრა მილეულს .
მოხუცს ძველ ტანზე  ადნება , ლოთიან სუნით მოდებულს ,
ზამთრის მდუმარე ღამეში , მიწას მოწყვეტით ეცემა ,
წლების მანძილზე პირველად , ღიმილით სახე ევსება ,
დამთავრდა , ცივად აჟრჟოლებს , სიხარული არ ნელდება .
სახლში დაბრუნდა , მასპინძლად თავად ღმერთს შეეგებება .