ვით ამალთეა, ხის ტოტებზე დავკიდებ აკვანს,
რომ სიომ ნაზად გეფეროს და  გადაგარწიოს,
საწვიმარ ღრუბლებს პირალესილ სურვილებს დავკრავ,
შენს გამო შევძლებ ატლანტივით ზეცაც ავწიო...   
მოგერკალება როცა ფიქრი ნაჩვევი სევდით,
იქნებ არ ვიყო, მაგრამ მაინც არ თქვა - მარტო ხარ!
დაგეფარები განსაცდელში აჩრდილი მკერდით,
და დავსახლდები შენს ჭალებში, როგორც მარტორქა...