K    Kკაკუნი                                               



    ცეცხლის პირას მჯდარს კაკუნი შემოესმა, ერთი კიდევ გაქექა ნაკვერჩხალი და წამოდგა.ქოხის კარი გამოაღო  ცივი ჰაერის ნაკადი სახეში ეცა.ღამის სიჩუმეს თან წვიმის წვეთების ხმაც შემოჰყვა.სიბნელეში ყმაწვილი ქალის სილუეტი გამოჩნდა, მთლად გაწუწული .შავი აბრეშუმივით კულულები ტალღებივით დაშლოდა მხრებზე და მოღეღილ მკერდს ნახევრად უფარავდა.თხელი საზაფხულო კაბა ტანზე კანივით შემოკვროდა და ნაკვთებს ნათლად უჩენდა.სწორ ლარივით ფეხებზე ძველი დაფლეთილი ფეხსაცმელები ეცვა,თუმცა ეს მის სილამაზეს წამითაც არ აყენებდა ჩრდილს.ვარდივით ტუჩებზე წვეთები მოგორავდნენ, გიშერივით შავ თვალებს აქეთ-იქეთ აცეცებდა ბოლოს  კარებში გამოჩენილ სხეულს მიაშტერდა ცოტა ხანი ესე იყო შემდეგ კი  გიშრებს კურცხალი  მოწყდა და ვარდის ფურცლებზე ჩაგორდა.                     

    გარეთ კი ისევ ქროდა ქარი ისევ აწვიმდა ფოთლებს.უკუნ სიბნელეში მხოლოდ ხეების ზუზუნი არღვევდა ღამის სიჩუმეს.

    Aახლა ცეცხლთან ისხდნენ ორნი. ორნი სიჩუმეში უსიტყვოდ ისხდნენ თუმცა ორივე გრძნობდა გულში ჩხვლეტას ეს ის გრძნობა იყო გაყინული გული რომ უცებ დაიწყებს ლღობას.მიტოვებულს,რომ უეცრად ვიღაც ძალიან ვნებიანად გაკოცებს და ამ ლღობის ტკივილმა ჩააჭიდებინა მათ ხელები ბოლოს კი ჩაახუტა.ახლა ისხდნენ ორნი ცეცხლის პირას ჩახუტებულნი.გული კი უკვე აღარ ჩხვლეტდათ.აღარც ეძინებოდათ.იჯდნენ ჩახუტებულები ცეცხლის პირას და უხაროდათ მაშინ როცა გარეთ წვიმდა და ქარი სიხარულით სიბნელეში მდგარ ხეებს აზუზუნებდა და მაშინაც როცა შიშით მთვარე და ღრუბლები ერთმანეთს ეხუტებოდნენ