ეს ამბავი სამი დღის წინ მოხდა.

იმ საღამოს მე და მისი შვილი ერთდროულად დავბრუნდით სახლში. გვერდიგვერდ მდგომი ჩვენ-ჩვენი სალხის კარი შევაღეთ, მე ყველაფერი ჩვეულებრივ იმას კი დედა გარდაეცვალა.
გულგახეთქილი შევვარდი პირველივე დაკივლებაზე. იქვე დავარდნილა იატაკზე და სიმწრისგან თავში ირტყავდა, დეეეე მაპატიე ლექციაზე წასვლაოოოო.
ღმერთო! მეტკინა ყველაფერი რისი ტკენაც შეიძლებოდა.
დედა ყველას ტკივა, თუმცა იმ წუთას მე მისი და ჩემი დედა ერთად მტკიოდა, სულ ერთი წუთით წარმოვიდგინე მის ადგილას ჩემი თავი და . . .
როცა შეგნებულად იაზრებ რაა სიკვდილი, პირველი ვისი დაკარგვისაც გეშინია დედაა. მერე ეს იმდენად წარმოუდგენლად გეჩვენება, რომ გგონია ყველას შეიძლება მოუკვდეს დედა ოდესმე, ოღონდ შენ არა.
ხშირად გამიგონია დედაჩემისგან: ღმერთო ნურცერთ დედას ნუ მოასწრებ შვილის სიკვდილსო. მზაფრავდა ხოლმე ეს ტექსტი და სულ ვაპროტესტებდი.
იმ წუთას კი დედაჩემს და მთელ სამყაროს დავარწმუნებდი, რომ შვილებს პირიქით გვირჩევნია. 
რამდენი დრო უნდა გავიდეს რომ აპატიო საკუთარ თავს იმ ლექციაზე წასვლა, ბოლო ამოსუთვქისას მის გვერდით არ ყოფნა და ასე შემდეგ ათასი მიზეზი რის გამოც მასთან არ თუ ვერ იყავი.
ღმერთო მეტკინა მარის დედა საშინლად ძალიან. მარის ტკივილი მეტკინა, დედამისს სულ არ ვიცნობდი. ან რა მნიშვნელობა აქვს რა ქვია ან როგორ გამოიყურება ვინმეს დედა, მთავარი ისაა რომ ის დედაა ჩემი, შენი, მისი და იმაზე ძალიან არავინ გვტკივა.
ვიჯექი მის გვერდით იატაკზე, როგორღაც მოვახერხე და მისი თავი ახლა ჩემს მუხლებს ეხეთქებოდა მხოლოდ. მარი დედამის ტიროდა, მე მის და ყველა შვილის დედას ერთდროულად. ყველაზე ძალიან მიჭირს მძიმე წუთებში რაიმის თქმა. მით უმეტეს 5 წუთით ადრე გურულებზე ანეგდოტს ვუყვებოდი, მარი კვდებოდა სიცილით სანამ ჩვენ-ჩვენი სახლის კარები შევაღეთ და. . .  სისულელედ მეჩვენება ისედაც: არ იტირო, დაწყნარდი და მსგავსი არაფრის მომცემი და თან იმავ დროს უფრო ნერვების მომშლელი სიტყვების თქმა. მგონია უფრო შეურაცყოფას მივაყენებდი ვიდრე . . .
მოვიდნენ სხვებიც, ზოგმა მარის ნათესავებს დაურეკა ზოგმა მისი წამოყენება სცადა უშედეგოდ. ვერაფრით ამაგლიჯეს მუხლებიდან. მოგვიანებით დამკითხეს როგორც მოწმე, ერთი ისე დააბნია ჩემმა ცრემლებმა რომ თავს უფლება მისცა და მკითხა: როდის მოასწარი ქალბატონი რუსუდანის ასე შეყვარებაო. თურმე რუსუდანი ერქვა მარის დედას... და მაინცდამაინც სიყვარულია საჭირო იმისათვის რომ ადამიანის გარდაცვალებამ აგატიროს? (მე და მარი საღამოობით ვხდებოდით ხოლმე ერთმანეთს სახლთან ახლოს გაჩერებაზე. მხოლოდ 50 მეტრს გავდიოდით ერთად და მხოლოდ ერთმანეთის სახელები ვიცოდით).
მერე ერთი გოგო მოვიდა, ჩაიხუტა მარის ხელი და მარტო  „ჯგირო მარ” -ს ამბობდა. არ ვიცი მეგრული და არც მიკითხია ვინმესთვის რას ნიშნავს ჯგირო, მაგრამ ისე ჩამრჩა ეს სიტყვა, ისეთი ტკივილით ამბობდა ის გოგო, რომ იმის მერე რაღაცნაირად სულ „ჯგირო მარ, ჯგირო მარ” -ს ვიმეორებ და ვერანაირად ვერ ვახერხებ ისე გამოთქმას.
      უკანასკნელი სამი დღეა სულ ამ ამბის გავლენის ქვეშ ვარ, ლამის 20 საათი მეფიქრებიან მარი და დედამისი, და მილიონჯერ ვუხდი დედაჩემს ბოდიშს ყველაფრისთვის რაც მიტკენია, ყველა წყენისთვის რაც ნებით ან უნებლიეთ მიწყენინებია. ჩემზე დარდისთვის და გატეხილი ღამეებისთვის მაპატიე დეე. არ ვიცი როდის მოვახერხებ ხმამაღალ ბოდიშს,  მაგრამ შენ აუცილებლად დაინახავ ამას ჩემს თვალებში და აუცილებლად იგრძნობ ჩახუტებისას. ერთადერთი რასაც ვერასოდეს ვიზავ ისაა, რომ ვერ ავანაზღაურებ შენთან არყოფნის დროს.

წინასწარ მეზიზღება ის დღე როცა მეც მეტყვიან „ჯგირო ნათ”-ს.
მძულს და მეშინია იმ დღის.
ღმერთო მიცოცხლე დედა.