ათასჯერ ნათქვამს, გააზრებულს, გადაღეჭილს თავიდან მივუბრუნდები, რომ ათასმეერთეჯერ ვთქვა, გავიაზრო, დავღეჭო და გადავღეჭო. სადამდეც დრო მეყოფა ,ვეცდები არ დავარღვიო ეს “გაცვეთილი ტრადიცია”.
    გაცვდა არამხოლოდ ფიქრი, არამედ სამყაროც, ხალხი და მეც. ყველაფერი მოძველდა, თითქოს ამოწურა ყოველივემ თავისი თავი და ახლა გადაღლილი დასასვენებლად კუთხეშია მიწოლილი. აღარ გვეჩვენება არაფერი სხვანაირი,საინტერესო: აღარც მზე, აღარც ჰაერი, აღარც რობოტი რომელიც ალბათ მალე დედასაც ჩაგვინაცვლებს,აღარც ზღვა,რომელსაც სიბერისგან უკვე ნაოჭები დაჰყვება ტალღებად,თქვენ კი ჯერაც უნაოჭო გგონიათ.. ადამიანებმა ეს ყველაფერი ისე მივიღეთ, თითქოს ეს ასეა და ასეც უნდა ყოფილიყო..
    გაცვდა ადამიანის ემოცია, გამოიფიტა, ინტერესი დაკარგა ინტერესმა.
    ყველა თავისი გზით დაფოფხავს ან დარბის. არ იხედებიან არც უკან, არც- წინ. მიდიან, მიდიან.. გაუცვდათ ფეხსაცმელები, უკვე ტერფებიც და მაინც მიდიან. ტკივილსაც ვერ გრძნობენ. და, მე,ამ უზარმაზარი ქაოსის პატარა ნაწილაკი, ვზივარ ნაცრისფერ ფერში გახვეული , ჯერაც ტერფებგაუხუნებელი და ვფიქრობ საით წავიდე. ან, ღირს კი საერთოდ წამოდგომა?