დღეს პირველად მოყინა სერიოზულად. ჯერ თოვლი არ მოსულა, მაგრამ ყველაფერი თოვლისფრად არის გადაჭირხლული. ხვალ სახლ-კარის დასახედად კახეთში ვაპირებ წასვლას, იქნებ ხის კენწეროებზე შემორჩენილ ხილსაც კი გამოვკრა ხელი, შემოდგომაზე დაკრეფვა რომ დამეზარა და დავტოვე... ვნატრობ: ერთი-ორი დღეც და მერე მოთოვოს და გაყინოს კიდეც... მთელი კახეთი რომ ელოდება.
          მეტროს ვაგონში ხალვათობაა. შემოდიან სიცივისაგან აბუზული ადამიანები. სითბოზე ნელ-ნელა სულს ითქვავენ და მერე წელში სწორდებიან. ერთ-ერთ სადგურში ხნიერი კაცი შემოვიდა ხელში თავმომწონე ყოჩივარდების პატარა თაიგულებით, მხარზე ჩანთით – ისიც ყოჩივარდებით სავსე.
          – შე კაი ადამიანო, ჯერ ზამთარიც კი არ დამდგარა ხეირიანად და შენ კი გაზაფხული მოგყავს? – გავიფიქრე და გვერდზე გავიხედე.
          მიესივნენ გოგო-ბიჭები. ბაიყუშივით ვდგავარ მე.
          – როგორ ენატრება ხალხს სილამაზე და სიყვარული! გავიფიქრე და ერთი კონა მეც ვიყიდე, ოღონდ არ ვიცოდი – ვისთვის, ალბათ თოვლის დედოფლისთვის, მაღლა რომ მელოდებოდა ლაპლანდიაში წასაყვანად...
          მეტროს ამოსასვლელთან ავტობუსის გაჩერება იყო. ჯიბეში ყოჩივარდით ხელში (აბა სად წამეღო?) ვდგავარ და ავტობუსიდან ხალხის ჩამოსვლას ველოდები. ჩემს გვერდით მდგარ ბავშვიან გოგონას გზა დავუთმე, თან მეორე ხელი ავტობუსიდან ჩამომსვლელ ხნიერ ქალბატონს შევაშველე.
          – გამომართვი შვილო! ჩაიჩურჩულა ხნიერმა ქალბატონმა და თავისი ბილეთი ბავშვიან გოგონას გაუწოდა.
          – ინებეთ ქალბატონო! – ყოჩივარდები გავუწოდე მე.
          მგზავრები თბილი ღიმილით გვიყურებდნენ... უკვე მართლა დათბა!

2010 წლის 8 იანვარი.