2008 წლის 14 აგვისტო, ქ. თბილისი, მიცკევიჩის 29ა, 12 საათი და 20 წუთი.
        გუშინ საღამოს ჩემი მეუღლის მიერ გადარჩეული და ჩანთაში ჩაწყობილი ბავშვების გამონაცვალი, მაგრამ სუფთა და დაუთავებული ტანსაცმელი მივიტანე...    შენობაში აღარ შევსულვარ, რადგან ლტოლვილები ქუჩაშიც ბევრნი იყვნენ... ერთი ახალგაზრდა ქალბატონი შევამჩნიე, ორ პატარა ბიჭთან ერთად იდგა...
        – ქალბატონო, სადმე ოფიციალურად უნდა ჩავაბარო, თუ... კითხვა ვეღარ დავამთავრე...
        – რა გაქვთ ბატონო მოტანილი? – ჩურჩულით მკითხა და თავი დახარა...
        – ჩემი შვილების ტანსაცმელია, რადგან ბავშვებთან ერთად დგახართ, თქვენთან მაგიტომ მოვედი...
        – მე და ჩემს ბიჭებს რაც დაგვჭირდება, მხოლოდ იმას ავიღებ... თავის მართლებით ჩაილაპარაკა დედამ...
        – ბიძია ამ ადიალასაც გვაჩუქებ? მკითხა ერთ-ერთმა ბიჭუნამ და ხელი წაატანა წითელ და ლურჯ კვადრატებიან საწოლის გადასაფარებელს... (გამახსენდა, რამდენჯერ ტკბილად ჩაუძინია ჩემს ვაჟს ამ გადასაფარებლის ქვეშ, გოგონა კი იქამდე არ იძინებდა, სანამ კარგად არ ”აღრუჭუნებდა” გადასაფარებლის ბოლოებს...)
        ვიგრძენი რომ მეტს ვეღარ გავუძლებდი და პირი ვიბრუნე...
        სანამ ცენტრალურ ქუჩამდე გამოვიდოდი, ბევრი ჩვეულებრივი ქართველი მხვდებოდა ჩანთებით ხელში, რომლებიც მიცკევიჩის 29 ნომერს კითხულობდნენ...