უსახლო კარად  გადარჩენილს მზაფრავს სიცივე,
არ მეკითხება სულ არავინ  _  თუ შეიძლება?
მეწებებიან უჯრედებზე შენზე ფიქრები
და ნელა _ ნელა სტრიქონებად იწერებიან...

და ამ სტრიქონებს წვიმა ასველებს  და აშრობს ქარი,
უსახლო  კარად  დარჩენილი  ვდგავარ და გიცდი,
ბორგავს მათხოვრად  დარჩენილი  გრძნობის სიმკვდარე,
და ხელი ისევ  უკითხავად  კალმისკენ  იწევს...

მოდი  გამხსენი  უკაკუნოდ,  _  ხო ,  შეიძლება!
მაგრამ დადექი, დასაჯდომი არსად  არ არის,
ვეღარ  შევძელი  რაიმე რომ გადამერჩინა __
უარავისო  ბელეტაჟად  და საწყლად  დაგხვდი....