"საღამომ ნაღები მოხადა ღრუბელს "
შემოვედი ლექსის წასაკითხად და.... "ნაღებიოოო"..არადა ამ წამს მეგობარს ვეუბნებოდი, ისე მშია გამხეცკბილებული ვარ-თქო!!! :D:D:D
------------------------
ადმინისტრაციააავ, არ მომეკაროთ, თორემ თავს ავიფეთქეეებ!!!!
----------------------------------
"გზისპირა სი(ო)ფელი მიღრენდა"
რაღაცნაირად კადრებიანი ლექსია.

უყურე შენ, ამ "სოფელს" როგორ აულაპარაკებია მთელი სოფელი. :D
რაღაცეების თქმაც მეც ვაპირებდი, მაგრამ აბა სათქმელს დაგიტოვებს ვინმე ამ ქვეყანაში?. :D
- არა, გამორიცხულია!

მოკლედ, იმაზე მეტს, რაც აქ თქმულა, ვერაფერს ვიტყვი, ამიტომაც წარმატებებს გისურვებთ მახარია შემოქმედებით საქმიანობაში!
555

ეუფ

35.
,,ბედნიერმა  შემთხვევამ ’’ (სადაც  არის  ბედი  შენიო...  იმისი  არ  იყოს...)  კიდევ  ერთხელ  მომახვედრა  აქ,  თორებ  ბევრ  სიამოვნებას  მოვიკლებდი...  როცა  ჩემს  უნებლიედ  გაგრძელებულ  კომენტართან  გარკვეული  კავშირის  მქონე  რამდენიმე
(ზოგი  მასზე  არანაკლებ  ვრცელი)  კომენტარი  მოთმინებითა  და  ყურადღებით  ბოლომდე  ჩავიკითხე,  31-ე  (შესანიშნავი!)კომენტარის  ბოლო  ფრაზის 
,, და რომ არა, ეს ურთიერთგამომრიცხავი დეტალები, ძალიანაც მშვენიერი ლექსი გამოვიდოდა... ’’
თამარ ბუკია. 2010-02-13 15:57:40
წაკითხვის  შემდეგ  კიდევ  ერთხელ  დავრწმუნდი,  რომ  ქალბატონ  თამარს  თვით  ასეთ  ურთულეს  სიტუაციაშიც  კი  წამითაც  არ  ტოვებს  ხალასი  იუმორის  გრძნობა! 
თურმე  წინამდებარე  ლექსში  (როგორც  თვითონ  ავტორი  და  ,,იეჰოვას  მოწმე’’  ამბობს...)  იმ  დონის  სიმბოლო-მეტაფორებია,  რომ  ,,ულისესი’’  არ  იყოს,  მათ  ასახსნელ-განსამარტავად  შეიძლება  არაერთი  სადოქტორო  დისერტაციაც  კი  არ  იყოს  საკმარისი...  ზემოთ  მოყვანილ  ფრაზას  კი,  დარწმუნებული  ვარ,  თუნდაც  ორიოდ  სიტყვით,  მაგრამ  მაინც  უნდა  ახსნა. 
იმერული  ანეკდოტია  ერთი  და  მეეჭვება,  ბევრს  გაეგონოს. სტუმრებს  მიმართავს  დიასახლისი: 
,, -  უი,  თქვენ  მოგიკვდით  მე!  ყველი  არ  მაქ  თვარა,  ფქვილი  რო  მქონდეს,  ახლავე  ხაჭაპურს  არ  დაგიცხობდითო?!.’’
ნებისმიერი  ნაწარმოები  დეტალებისაგან  შედგება,  როგორც  მოლეკულა  ატომებისაგან  და  საგანი  მოლეკულებისაგან.  არიან  ,,ურთიერთგამომრიცხავი’’  ატომები  და  მოლეკულები,  ისინი  ან  არ  უერთდებიან  ერთმანეთს  მოცემულ  პირობებში,  ანუ  ინერტულები  არიან,  ან  ფეთქდებიან...  სწორედ  ანალოგიური  სიტუაციაა  აქაც  -  ყველისა  და  ფქვილის  დეფიციტია  მხოლოდ  თორემ  წყალი  ნაღებისა  და  გუაშის  სახით  თავზე  სასხმელი  გვაქვს...
ავტორისა  და  ,,იეჰოვას  მოწმის’’  ახსნა-განმარტება,  არგუმენტაცია  და  მთელი  მსჯელობები  ერთგვარად  იმ  იეჰოვას  სექტის  პოპულარიზატორების  თავგამოდებულ  მცდელობას  მაგონებს,  ბროშურებსა  და  წიგნებს  რომ  გვჩრიან  და  მათ  თავიანთი  რწმენის  ჭეშმარიტობის  დამადასტურებელ  უტყუარ  საბუთებად  გასაღებას  ცდილობენ... 
,,ამირან  გულში  მღეროდაო’’-საც  მაგონებს  ისე  ეს  სიტუაცია  და  არა  მგონია  ამაზე  კამათის  გაგრძელებას  რაიმე  არი  ჰქონდეს.
ყველას  ჩემი  საუკეთესო  სურვილები  და  კეთილგანწყობა!



როგორ არ დაგეზარათ ამხელა კომენტარის დაწერა. გინდათ აქვე ონლაიში შევეჯიბროთ ვინ როგორ და რანაირად დაწერს? :))
პირდაპირ ფანჯარაში აკრეფთ ლექსს 5წუთში?

ესე მახარიას პასუხი :)

ვერ მოვიწონე,იმედია არ მიწყენთ:)

ესეც მომეწონა

ერთ-ორ ფრაზას აღვიშნავდი მხოლოდ აქ :)

ერთ-ორ ფრაზას აღვიშნავდი მხოლოდ აქ :)

ერთ-ორ ფრაზას აღვიშნავდი მხოლოდ აქ :)

:)

,,ბედნიერმა  შემთხვევამ ’’ (სადაც  არის  ბედი  შენიო...  იმისი  არ  იყოს...)  კიდევ  ერთხელ  მომახვედრა  აქ,  თორებ  ბევრ  სიამოვნებას  მოვიკლებდი...  როცა  ჩემს  უნებლიედ  გაგრძელებულ  კომენტართან  გარკვეული  კავშირის  მქონე  რამდენიმე
(ზოგი  მასზე  არანაკლებ  ვრცელი)  კომენტარი  მოთმინებითა  და  ყურადღებით  ბოლომდე  ჩავიკითხე,  31-ე  (შესანიშნავი!)კომენტარის  ბოლო  ფრაზის 
,, და რომ არა, ეს ურთიერთგამომრიცხავი დეტალები, ძალიანაც მშვენიერი ლექსი გამოვიდოდა... ’’
თამარ ბუკია. 2010-02-13 15:57:40
წაკითხვის  შემდეგ  კიდევ  ერთხელ  დავრწმუნდი,  რომ  ქალბატონ  თამარს  თვით  ასეთ  ურთულეს  სიტუაციაშიც  კი  წამითაც  არ  ტოვებს  ხალასი  იუმორის  გრძნობა! 
თურმე  წინამდებარე  ლექსში  (როგორც  თვითონ  ავტორი  და  ,,იეჰოვას  მოწმე’’  ამბობს...)  იმ  დონის  სიმბოლო-მეტაფორებია,  რომ  ,,ულისესი’’  არ  იყოს,  მათ  ასახსნელ-განსამარტავად  შეიძლება  არაერთი  სადოქტორო  დისერტაციაც  კი  არ  იყოს  საკმარისი...  ზემოთ  მოყვანილ  ფრაზას  კი,  დარწმუნებული  ვარ,  თუნდაც  ორიოდ  სიტყვით,  მაგრამ  მაინც  უნდა  ახსნა. 
იმერული  ანეკდოტია  ერთი  და  მეეჭვება,  ბევრს  გაეგონოს. სტუმრებს  მიმართავს  დიასახლისი: 
,, -  უი,  თქვენ  მოგიკვდით  მე!  ყველი  არ  მაქ  თვარა,  ფქვილი  რო  მქონდეს,  ახლავე  ხაჭაპურს  არ  დაგიცხობდითო?!.’’
ნებისმიერი  ნაწარმოები  დეტალებისაგან  შედგება,  როგორც  მოლეკულა  ატომებისაგან  და  საგანი  მოლეკულებისაგან.  არიან  ,,ურთიერთგამომრიცხავი’’  ატომები  და  მოლეკულები,  ისინი  ან  არ  უერთდებიან  ერთმანეთს  მოცემულ  პირობებში,  ანუ  ინერტულები  არიან,  ან  ფეთქდებიან...  სწორედ  ანალოგიური  სიტუაციაა  აქაც  -  ყველისა  და  ფქვილის  დეფიციტია  მხოლოდ  თორემ  წყალი  ნაღებისა  და  გუაშის  სახით  თავზე  სასხმელი  გვაქვს...
ავტორისა  და  ,,იეჰოვას  მოწმის’’  ახსნა-განმარტება,  არგუმენტაცია  და  მთელი  მსჯელობები  ერთგვარად  იმ  იეჰოვას  სექტის  პოპულარიზატორების  თავგამოდებულ  მცდელობას  მაგონებს,  ბროშურებსა  და  წიგნებს  რომ  გვჩრიან  და  მათ  თავიანთი  რწმენის  ჭეშმარიტობის  დამადასტურებელ  უტყუარ  საბუთებად  გასაღებას  ცდილობენ... 
,,ამირან  გულში  მღეროდაო’’-საც  მაგონებს  ისე  ეს  სიტუაცია  და  არა  მგონია  ამაზე  კამათის  გაგრძელებას  რაიმე  არი  ჰქონდეს.
ყველას  ჩემი  საუკეთესო  სურვილები  და  კეთილგანწყობა!

:)
მანამდე შენ კარგად იყავი, მე მაგის გამო მტრად გადაგეკიდო

უუფ, დიდი მადლობა, თორემ მზად ვიყავი ბრძოლისთვის... :))))))))
აქ არავის უყვარს ლექსის გარჩევა და გაკრიტიკება... ამის გამო პირად მტრად შეიძლება მოგეკიდოს ზოგიერთი!
გაიხარე!

ყველას გაჯობათ თამარ ბუკიამ :)

მართალია, ეს აბსურდული პოეზიაა და ლოგიკური რღვევაა ლექსში ნაჩვენები.

ყოჩაღ!!!

19. პოეზია  მეტაფორულ-სახეობრივი  აზროვნების  გარეშე  არ  არსებობს,  მაგრამ  თუ  ყოველი  სახე,  შედარება,  მეტაფორა  და  სხვა  პოეტური  ელემენტი  რაიმე  მხატვრული  დატვირთვის  მატარებელი  არ  არის,  ეს  უკუშედეგს  იწვევს  მხოლოდ.  გარდა  ამისა  და  რაც  არანაკლებ  მნიშვნელოვანია,  ყოველი  ასეთი  ელემენტი  რაღაც  პოეტური  ლოგიკის  ჩარჩოში  მაინც  უნდა  ჯდებოდეს,  ანუ  ხელოვნურობისა  და  მხატვრულად  არადამაჯერებლობის  იერს  არ  უნდა  ატარებდეს.
იმო ჯახუანი. 2010-02-12 15:19:42

25. მეტაფორა იმის მეტაფორაა,რომ ახსნა-განმარტება არ უნდა სჭირდებოდეს..შეიძლება საკამათო იყოს,მარა იმ ზღვარს არ უნდა გადადიოდეს,რომლის მერეც გაუგებრობა და სრული ბუნდოვანება იწყება..კითხვისას არ უნდა შეგაფერხოს მეტაფორის წარმოდგენა-გააზრებამ, სხარტი,მოქნილი და პოეტურად დასაშვები უნდა იყოს...აბა ლექსის კითხვისას სადაც ბუნდოვან მეტაფორას შეხვდები,ავტორს ვერ დაუწყებ მესიჯაობას,მოდი შენ შემოგევლე,ეს მეტაფორა არგუმენტირებულად ამიხსენი და მერე გავაგრძელებ ლექსის კითხვასო..
ბექა ახალაია. 2010-02-12 21:42:45

29. ლექსპრომტის კვალობაზე ძაან მაგარი ლექსია ეს.... და მე შორსა ვარ ლექსის ლოგიკურად ახსნისაგან....
ლელა-65. 2010-02-13 15:05:05
---------------------------------
სრულიად ვეთანხმები ბექა ახალაიასაც და იმო ჯახუანსაც...
მაგრამ ვერანაირად ვერ ვეთანხმები ლელა-65-ს...

აქ იყო მსჯელობა "ყანა გაწვა" და "ყანა ჩაწვაზე"...

"ძაღლივით გაწოლილ ყანაში ხორბალი"
აქ ყანა გაწოლილ-გადაშლილია, ისვენებს და ბიბინებს...

"მიწისქვეშ ეძებდა წისქვილის დოლაბებს,"
უკვე გაუგებარია, რატომ ეძებს დოლაბებს მიწის ქვევით?
უი, სეტყვას ჩაურაგვავს?
კი, მაგრამ...

"საღამომ ნაღები მოხადა ღრუბელს და
ვიწრო ხეივანში ჩაღვარა გუაშად"-ო, რომ გვითხრა, მოგვატყუა?

ნაღები - თავზე ედგმება ყველაფერს, რადგან მსუბუქია! ღრუბლის ნაღები - მისი სიმსუბუქეა და არა წვიმა, ან, კიდევ უარესი, სეტყვა! ამ მონაკვეთმა თავიდან საოცარი სიმსუბუქის ასოციაცია შემოიტანა ჩემში, - როგორი მშვიდი და მსუბუქი საღამოა-მეთქი...

და უცებ...
"შარაზე გზისპირა სიფელი მიღრენდა
მეზობლის კაცივით იპრეხდა ულვაშებს."  --------->
ცოტა გავბრაზდი კიდეც ამ სოფელსა და მეზობლის კაცზე, - რას იღრინებიან, როცა ასეთი ლამაზი და მსუბუქი საღამოა ჩამოწოლილი-მეთქი... ანუ, დავინახე სრულიად არაკეთილმოსურნე გზისპირა სოფელი და ავი და ბოროტი მეზობელი კაცი, რომელიც ამ სიავით ამაყობს კიდეც...

"მდინარეს წელსზევით სტკიოდა უწყლობა
ბალახი ახრჩობდა კალაპოტს წელს ქვევით," -----> 
ასეთი მდინარე დასაშრობად არის განწირული... ანუ მდინარის ზემოწელს უწყლობა სჭირს, რაც მდინარისთვის "მტკივნეულად" აღიქმება... და არც ქვემოწელში აქვს საქმე გამართულად, რადგან ბალახი მოსდებია მის კალაპოტს... წყალმცენარეები კი არა?  -  ბ ა ლ ა ხ ი!

"შენკენ მომავალი გზა იმეწყრებოდა
გზების შეერთებით და დროის მიქცევით." ---------> ავტორს ზურგი უქცევია ამ სოფლისთვის, - დაახლოებით ასე, - "წინ წყალი, უკან მეწყერიო.."

"წელზე შემოხვეულ შალით კი თებერვალს
თეთრი ძაფებივით სცვიოდა ფიფქები," --------> ეს გაუმართლებელია ყველანაირად...  წინადადებაა გაუმართავი.

შინაარსი რომ არ შევცვალოთ და წინადადება გავმართოთ, უნდა იყოს:
"წელზე შემოხვეულ შალიდან თებერვალს
თეთრი ძაფებივით სცვიოდა ფიფქები,"

მაგრამ როდის სცვივა შალს ძაფი? - როცა ის ჩრჩილნაჭამი და რღვევადია...
ანუ, ავტორს ამ შალითაც  რიღაცის დასასრულისკენ მივყავართ...

და აი ბოლოც:
"სოფელი დარჩება,
ჩვენ კი არ ვიქნებით."

და რომ არა, ეს ურთიერთგამომრიცხავი დეტალები, ძალიანაც მშვენიერი ლექსი გამოვიდოდა... :))))

პირველ რიგში რომ შემოვიხედე და მსჰავსი პოლემიკა დავინახე ძალიან გამიხარდა. რადგან კამათში იბადება ჭეშმარიტებაო და ასეა, კამათობდნენ, უნდა იკამათონ და იკამათებენ კიდეც.

საღამომ ნაღები მოხადა ღრუბელს და
ვიწრო ხეივანში ჩაღვარა გუაშად
პირველ რიგში გუაში არის წყალზე შექმნილი საღებავი, რომელშიც შერეულია თეთრა. შესაბამისად მსჯელობა და განხილვა ამაზე არ მიმაჩნია სწორად.
და მერე
სინამდვილე მეტაფორების, მეტონიმიების, ანთროპომორფიზმების მოძრავი არმიაა.”
თქვა ნიცშემ და შესაბამისად სააზროვნოდ ძალიან ფართო ასპარეზზს გვაძლევს.

მინდა ყურადღება გავამახვილო მეზობლის კაცის პასაჟზე, რომელიც საკმაოდ საკამათო გახდა. პირველ რიგში ის, რომ სოფელი, რომელიც მიღრენდა, არის სრულიად ალუზიური სახე და ფაქტობრივი კავშირი აქვს დაკარგული რეალურ სოფლის სახესთან. სქესი კი რომელიც მკაფიოდ არის განსაზღვრული "მეზობლის კაცი" პირდაპირ კავშირშია წინა სტრწიონთან "შარაზე გზისპირა სიფელი მიღრენდა" და მომდევნოსთანაც."ძაღლივით გაწოლილ ყანაში ხორბალი" და შესაბამისად ჩნდება კითხვა: რატომ ძაღლივით გაწოლილი ხორბალი?
ამ ლექსში ძაღლი- როგორც შინაური ცხოველი, როგორც სიცოცხლე"ძარლურიაო" ამბობენ, როგორც მეზობლის კაცი- მთლიანად იღებს თავის თავზე მთლიან კინოტაციურ ველს.

ძაღლივით გაწოლილ ყანაში ხორბალი
მიწისქვეშ ეძებდა წისქვილის დოლაბებს

აქ ნამდვილად არის საუბარი მოტივსა და დანიშნულებაზე. მოტივირებული იქნება თუ ხორბალი დაიფქვება და შესაბამისად წისქვილის ქვაც უძრავი პასაჟი არ იქნება ლექსისთვის. ეს რა თქმა უნდა არის არის კიდეც მოსალოდნელი მკითხველის აღქმისთვის.

შენკენ მომავალი გზა იმეწყრებოდა
გზების შეერთებით და დროის მიქცევით.

აქ ნამდვილად არის მეტაფორული აცდენა. და სავარაუდოდ სჯობს იყოს გზების გატიშვით.

ზოგადად კი ეს არის ძალიან სასიხარულო და ჟანსაღი (ასე ვიტყოდი) რომ ლექსი გახდა მსჯელობის ობიქტი. მიუხედავად იმისა რომ აქვეა დაწერილი და ფაქტიურად წერტილ-მძიმეც არ გადამიკეთებია(ამასთანავე ვთვლი რომ ეს არ არის ჩემი განსმსაზღვრელი ნაწარმოები),  მესმის რომ ძნელია ავტორისთვის საკუთარ ქმნილებაზე ე ვიღაცის მიერ გამოთქმული უარყოფითი შეფასება. მაგრამ საჭირო. და ეს არავითარ შემთხვევაში არ უნდა გადაიზარდოს პირად გარჩევებში.
მე არ მომწონს შენი ნაწარმოები, ეს არ ნიშნავს იმას რომ პირადად შენ რამით გამცირებ.

იეჰოვას მოწმეს ვეტყვი რომ საკმაოდ კარგი მკითხველი აღმოჩნდა ჩემდა გასაკვირად, თუმცა მცირეოდენი უზუსტობები აქვს  გაპარული.
ბატონ იმოსაც ყურადღებით წაუკითხავს ლექსი.


რაც შეეხება ჩემს პერსონას
ჩათვალეთ რომ ვარ არავინ, არც თვქნი ქულები მაინტერესებს, არც პიროვნული სიმპათიები ჩემს მიმართ.
აზრს გამოვთქვამ თვქენის ნებართვით როცა დრო მექნება :)

სქესის განსაზღვრებას არ დავიწყებ, რადგან არ არსებობს სადღაც რაღაც გამეპარება და შესაბამისად მიხვალთ სწორ დასკვნამდე. რადგან ლექსებს ვკრეფ აქვე, ამ ფანჯარაში. ასე რომ შუადღე მშვიდობის მეგობრებო :)

სიფელი მიღრენდა----->სოფელი, ალბათ ხომ? ჩაასწორე :)

ლექსპრომტის კვალობაზე ძაან მაგარი ლექსია ეს....:) და მე შორსა ვარ ლექსის ლოგიკურად ახსნისაგან....გამომიარე რა ;)

გამოყოფენ მეტაფორის 2 ტიპს: 1) კონკრეტული საგანი მხოლოდ იგულისხმება, რაც საკმაოდ მკაფიოდ ჩანს. ამ ტიპის მეტაფორების საფუძველზე შეიძლება აიგოს ალეგორია; 2) მეტაფორაში გაერთიანებულია რამდენიმე საგნობრივი მნიშვნელობა. ეს მეტაფორები მრავალმხრივ შეიძლება იქნეს გაგებული - მეტაფორის ეს ტიპი უახლოვდება სიმბოლოს

ეს ისე სრულიად არასაკამათოდ. ანუ თეზისად.

მმმმ დღეს რაღაც სულ კარგ ლექსებს ვაწყდები:)

იქნებ მუზაც მომივიდეს:))

მომეწონა++

უაა, მომეწონა!

მეტაფორა იმის მეტაფორაა,რომ ახსნა-განმარტება არ უნდა სჭირდებოდეს..შეიძლება საკამათო იყოს,მარა იმ ზღვარს არ უნდა გადადიოდეს,რომლის მერეც გაუგებრობა და სრული ბუნდოვანება იწყება..კითხვისას არ უნდა შეგაფერხოს მეტაფორის წარმოდგენა-გააზრებამ,სხარტი,მოქნილი და პოეტურად დასაშვები უნდა იყოს...აბა ლექსის კითხვისას სადაც ბუნდოვან მეტაფორას შეხვდები,ავტორს ვერ დაუწყებ მესიჯაობას,მოდი შენ შემოგევლე,ეს მეტაფორა არგუმენტირებულად ამიხსენი და მერე გავაგრძელებ ლექსის კითხვასო..უმოტივაციო მეტაფორა(თან ამდენი ერთად ერთ ლექსში) ტყვიაგაუმტარი არგუმენტია ჩემთვის ლექსის ნეგატიურად შესაფასებლად და თქვენ ღმერთმა გაგიმარჯოთ,წერეთ ახსნა-განმარტებითი ტრაქტატები..

ხოდა ურაკპარაკული ლოგიკა აქ არაფერშუაშია.

ლექსი, თითქოს ლამაზია...მაგრამ მე ვერ მომიტანა სოფლის განწყობა...:)
მე მგონი ეს ჩემი პრობლემაა... ავტორი არ გამიბრაზდეს...

კარგი ლექსია :)

"ბუხარში ნაკვერჩხალს სიცივე ებევრა"

თუ მეტაფორას ვერ იგებთ - მეტაფორა ცუდია
თუ მეტაფორას არგუმენტირებულად გიხსნიან - მაინც მეტაფორაა ცუდი
:-O
ეს როგორი ლოგიკაა, ურაკპარაკული ??

მეტაფორა ცუდია მაშინ,როცა მის ახსნას მეტრანახევრიანი ტრაქტატი დასჭირდება!

თვალი გადავავლე იმო ჯახუანის პოსტს. მიუხედავად იმისა, რომ მის ცალკეულ მოსაზრებებს ვეთანხმები, დამრჩა შთაბეჭდილება, მისეული ხედვა შეგნებულად ამრუდებს ლექსის მხატვრულ მხარეს და თვითმიზნურია ნეგატიური კუთხით. შევეცდები მოკლედ და კონკრეტულად ვისაუბრო ლექსზე.

საღამომ ნაღები მოხადა ღრუბელს და
ვიწრო ხეივანში ჩაღვარა გუაშად -

საუბარია არა რაიმე მოთეთრო მასაზე, არამედ წვიმაზე ( წყალზე - ამაზე ნაწილობრივ მიანიშნებს სწორედ თქვენს მიერ დაწუნებული სიტყვა ”გუაში” - წყლის საღებავი ), რომელიც მართლაც შეიძლება აღიქმებოდეს, როგორც ნაღები ანუ ის, რაც გამოეყოფა ძირითად მასას. ავტორს მხოლოდ იმის თქმა უნდა რომ მოდის წვიმა. მეორე მხრივ, რომც დავუშვათ, ”ნაღები” მაინცდამაინც ”ნათელია”, იქნებ, მისი ”საღამოში ჩაღვრით” ფერთა საინტერსო კონტრასტი დავინახოთ.

შარაზე გზისპირა სოფელი მიღრენდა
მეზობლის კაცივით იპრეხდა ულვაშებს.
ძაღლივით გაწოლილ ყანაში ხორბალი
მიწისქვეშ ეძებდა წისქვილის დოლაბებს,

აქ სიტყვას ”მიღრენდა” ორმაგი დატვირთვა აქვს. პირველ რიგში ( პირველი ორი ტაეპი ) იღრინება ”სოფელი”. ”სოფელი” პირდაპირი მნიშვნელობით არ უნდა გავიგოთ. თუ ფინალს გავითვალისწინებთ აქ იგულისხმება წუთისოფელი ანუ სიცოცხლე. ხოლო ის, რომ სიცოცხლე იღრინება ანუ არის ავი, მგონი სავსებით ლოგიკურია. რატომ არის ის შედარებული ”მეზობლის კაცთან”? ეს წმინდა ფემინური მომენტი მგონია. ავტორი სავარაუდოდ ქალბატონია. ხოლო სიცოცხლე მეზობელი ქალბატონის მეუღლეა ( სხვისი სიცოცხლეა ), რომელსაც სურვილი ამოძრავებს ლირიკული მე-ს მიმართ - იპრეხდა ულვაშებს სწორედ ამაზე მიანიშნებს; სხვაგვარად რომ ვთქვათ მთელი ეს მხატვრული პასაჟი ემსახურება ლირიკული მე-ს სიცოხლესთან გაუცხოვების აღსაწერად.

სიტყვა ”მიღრენდას” მეორე დანიშნულება, ის გახლავთ, რომ იგი ამზადებს მკითხველს მომდევნო მხატვრული პასაჟისთვის, სადაც შემოდის ძაღლი.

მეორე ორი ტაეპი უფრო მეტად საინტერესო მგონია, როგორც მხატვრული აზროვნების ნიმუში. კიდევ ერთხელ მოვიყვან ტაეპებს:

ძაღლივით გაწოლილ ყანაში ხორბალი
მიწისქვეშ ეძებდა წისქვილის დოლაბებს

”ჩაწოლილი - გაწოლილი” ევფონიურად და ნაწილობრივ აზრობრივად უახლოვდებიან ერთმანეთს, რაც სრულიად საკმარისია, იმისთვი რომ კითხვისას, მინიშნების შემდეგ, სწორედ ”ჩაწოლილი ყანის” ასოციაცია გაუჩნდეს მკითხველს. ამავე დროს ” გაწოლილი” უკავშირდება ძაღლს და ეს არაა შემთხვევითი - ყანა ხომ ”მიწის ქვეშ” ეძებს ”წისქვილის დოლაბებს” ( ანუ იმას, რამაც იგი უნდა დაფქვას, რამაც მას დანიშნულება უნდა შესძინოს ), მიწის თხრა კი ძაღლის საქმეა. ძაღლი ვთქვათ, მიწაში მარხავს ძვლებს. აქ ძალიან საინტერესო ასოციაციური ჯაჭვი იკვრება.

სამწუხაროდ, დროის უქონლობის გამო, ვერ ვახერხებ, მოლომდე ვუპასუხო იმო ჯახუანს და ვისაუბრო ლექსზე. მისი შენიშვნები არაარსებითი მგონია. ვფიქრობ, რომ ლექსს ნამდვილად აქვს ნაკლი, რაზედაც ნაწილობრივ ვისაუბრე ზემოთ.

ავტორს ვუსურვებ წარმატებებს.

პოეზია  მეტაფორულ-სახეობრივი  აზროვნების  გარეშე  არ  არსებობს,  მაგრამ  თუ  ყოველი  სახე,  შედარება,  მეტაფორა  და  სხვა  პოეტური  ელემენტი  რაიმე  მხატვრული  დატვირთვის  მატარებელი  არ  არის,  ეს  უკუშედეგს  იწვევს  მხოლოდ.  გარდა  ამისა  და  რაც  არანაკლებ  მნიშვნელოვანია,  ყოველი  ასეთი  ელემენტი  რაღაც  პოეტური  ლოგიკის  ჩარჩოში  მაინც  უნდა  ჯდებოდეს,  ანუ  ხელოვნურობისა  და  მხატვრულად  არადამაჯერებლობის  იერს  არ  უნდა  ატარებდეს.  ეს  კი  პირველივე  სტრიქონებიდან  თვალში  საცემია:
საღამომ ნაღები მოხადა ღრუბელს და
ვიწრო ხეივანში ჩაღვარა გუაშად
,,ნაღები’’  მაინც  სითეთრის  თუ  არა,  რაღაც  ნათელი  ფერის  ასოციაციას  მაინც  იწვევს  და  საღამოსთან  ერთად  მისი  ხსენება  ასეთ  კონტექსტში  ვერანაირ  სურათს  ვერ  ხატავს  მკითხველის  წარმოსახვაში.  გუაშიც  აქ  აშკარად  რითმის  გამოა  და  თან  რაიმე  პირობით  გარკვეულობასაც  კი  მოკლებულია,  რადგან  რაიმე  ფერის  ასოციაციას  ვერ  გამოიწვევს  ერთი  უბრალო  მიზეზის  გამო:  გუაში  წყლის  საღებავების  ერთი  სახეობაა  და  იგი  ფერთა  მთელ  გამას  მოიცავს.  თან,  რატომ  გუაში  და  არა  აკვარელი,  ზეთი,  ტემპერა,  ტუში?..  ასე,  რომ  არც  აქ  ჩანს  რაიმე  მხატვრული  ელემენტის  მარჯვედ  შერჩევის  ნიმუში...
შარაზე გზისპირა სოფელი მიღრენდა
მეზობლის კაცივით იპრეხდა ულვაშებს.
ერთმანეთთან  სავსებით  დაუკავშირებელი  სახეებია  და  ურთიერთგამომრიცხავიც:  ჯერ  ,,შარაზე გზისპირა სოფელი’’
უკვე  სტილისტურად  მიუღებელია,  მაგრამ  თან  რომ  ეს  ,,გზისპირა  სოფელი’’  კიდევაც  იღრინება  და  კიდევაც  ,,მეზობლის  კაცივით’’  ულვაშებს  იპრეხს,  რაღაც  ,,ნი  ტოა’’...  თან  თავად  ,,მეზობლის  კაციც’’  უხერხული  გამოთქმაა,  ,,მეზობლის  კაცი,,  ხომ  თავადაა  მეზობელი  და  მაშინ  ვიღასი  კაცია  კიდევ?..

ძაღლივით გაწოლილ ყანაში ხორბალი
მიწისქვეშ ეძებდა წისქვილის დოლაბებს,
იდგა დასასრული და წელში მოხრილი
დასეტყვილ მოსავალს თვალებით ბომბავდა.

,,ყანა  ჩაწვაო’’  იტყვიან  და  ,,ჩაწოლილი  ყანა’’  გასაგებია.  ,,გაწოლილი’’  და  თან  ,,ძაღლივით’’  არ  ასახავს  ნასეტყვარი  ყანის  რაიმე  არც  გარეგნულ  მხარეს  არც  პირდაპირი  და  არც  გადატანითი  მნიშვნელობით.  გაწოლილი  ძაღლი  ისვენებს  და  სიამოვნებს  ეს  მდგომარეობა.  ამ  კონტექსტში  კი  მსგავსი  არაფერია...  ,,წელში  მოხრილი  დასასრულიც’’  არაფერს  გვეუბნება  და  დასეტყვილი  მოსავლის  ,,თვალებით  დაბომბვაც’’  ასევე...
მდინარეს წელსზევით სტკიოდა უწყლობა
ბალახი ახრჩობდა კალაპოტს წელს ქვევით,
არ  გააჩნია  მდინარეს  წელი  და  მისი  პირობითად  წარმოდგენაც  კი  შეუძლებელია.მითუმეტეს,  როცა  მეტყველებაში  დამკვიდრებულია  ამ  სიტყვასთან  დაკავშირებული  სულ  სხვა  ცნებები  კონკრეტული  მნიშვნელობებით:  მდინარის  ზემოწელი,  ქვემოწელი  და  შუაწელი.

წელზე შემოხვეულ შალით  კი თებერვალს 

აქაც  ვერა  გვაქვს  მთლად  სახარიელოდ  საქმე  არც  გრამატიკულად  და  არც  მხატვრულად  გამართლებულოის  მხრივ...
ალბათ  ასე  უნდა  გავიგოთ:  წელზე  შემოხვეული  შალიდან...  მაგრამ  ასე  სწორადაც  რომ  იყოს  დაწერილი,  მაინც ვერ იქნება  რაიმე  მხატვრული  ღირებულებისა  ,,თეთრი ძაფებივით  სცვიოდა ფიფქები’’,  რადგან  ფიფქი  ძაფის  ასოციაციას  ვერაფრით  ვერ  გამოიწვევს.

ბუხარში ნაკვერჩხალს სიცივე ებევრა

ნაკვერჩხალი  იმდენად  ცხელია,  რომ  სიცივის  შეგრძნებას  ვერაფრით  დავაბრალებთ,  მით  უფრო,  ვერ  ებევრება  ...

სოფელი დარჩება,
ჩვენ კი არ ვიქნებით.

ეს  კი  გაცვეთილი  ყოფითი  აქსიომაა  მხოლოდ  და  აქ  ყველაფერი  წესრიგშია  ამ  მხრივ,  განსხვავებით  ტექსტის  მთელი  ზედა  ნაწილისგან...
მხატვრული  დამჯერებლობის  მიღწევაა  ის  საჯილდაო  ქვა,  რომლის  ქვეშ  თუნდაც  ქარის  გატარების  გარეშე  შემოქმედება  არ  არსებობს...

ვეთანხმები, ანუ:)

"სიფელი" - კორექტურაა.

ახალაიას ვეანხმები მეტაფორების სიჭარბე-ბუნდოვანების არაეფექტურობაში.

ავტორი რომ ფლობს ლექსის წერის ტექნიკას, ეს ფაქტია, მაგრამ ბუნებრივობა აკლია აქაურობას, თითქოს-და.

სოფელი დარჩება,
ჩვენ კი არ ვიქნებით.

ჰო, სულ ეგრე ხდება...

5 :)

ძალიან მაგარია....
საღამომ ნაღები მოხადა ღრუბელს და
ვიწრო ხეივანში ჩაღვარა გუაშად
შარაზე გზისპირა სიფელი მიღრენდა
მეზობლის კაცივით იპრეხდა ულვაშებს.
ძაღლივით გაწოლილ ყანაში ხორბალი
მიწისქვეშ ეძებდა წისქვილის დოლაბებს,
იდგა დასასრული და წელში მოხრილი
დასეტყვილ მოსავალს თვალებით ბომბავდა.

განსაკუთრებით ეს პირველი 2 სტროფი... :):):) +2

ლამაზი ლექსია, მშვენიერი შედარებებით  :)
თუმცა ფინალში ვერ დაგეთანხმები ... ჩვენ კი  ვიქნებით და სოფელი კი არ დარჩება ;)

შენკენ მომავალი გზა იმეწყრებოდა
გზების შეერთებით და დროის მიქცევით.

მეც იგივე გრძნობა გამიჩნდა,მოწმეს უკვე დაუწერია,მაგრამ კიდე გავმეორდები-დამეწყვრა-მიქცევაში დაშორება-დაცილებას უფრო ვხედავ.

ლექსი-ლამაზი.
წელზე შემოხვეულ შალით კი თებერვალს
თეთრი ძაფებივით სცვიოდა ფიფქები...

ბრავო!

5

ჰოო, რთული სიტუაციაა. +2 მაინც. ასე მინდა :)

ლექსში ზუსტი მეტაფორების სიჭარბეც არაა ეფექტური ჩვენის მიხვედრილობით(არამარტო) და ასეთი ბუნდოვანი სახეებისა ხომ საერთოდ,ძალიან ცუდი...მეტაფორა მეტაფორისთვის,თითიდან გამოწოვილი სახეები..რაა ეს შეკაცო?გიდევს აქ შენ კარგი ლექსები,რომლებიც მომწონს მე,ხოდა მეგონა სხვა რამ დამხვდებოდა აქ..,,ბუხარში ნაკვერჩხალს სიცივე ებევრა" ეს მომეწონა.

მომწონს შენი კომენტარები,ვეთანხმები უმეტესწილად.

ჩამოგართვი ხელი!

კარგIA

პრინციპში მართალი ხარ იეჰოვას მოწმევ, იყოს დაშორება
ანდა ხიდის ჩანგრევით და დროის მიქცევით.

გადახედე, დიდად ნასიამოვნები დაგრჩები თანაც აქვე აკრეფილებია და შეიძლება დაგეთანხმო კიდეც.

პერპექტიული ვარ კი, და არა მარტო პოეზიაში :))

ახლა გასაგებია რასაც გულისხმობდი. მაგრამ გზების შეერთებაზე მაინც დავფიქრდებოდი. აი გზის შეერთებით რატომ იმეწყრება გზა? - ეს უკანასკნელი ხომ ნეგატიური მოვლენაა. ლოგიკური იქნებოდა რომ დამეწყვრა გზების გაყრას დაუკავშირო. ეს ჩემი აზრია.

ისე გადავხედე შენს ლექსებს და პერესპექტიული ავტორი ჩანხარ თუ ბევრს იმუშავებ საკუთარ თავზე. გეფიცები იეჰოვას : )))

როგორა და ფსკერზე ხავსივით რო მოიდებს ხოლმე ბალახს იმაზე ვწერდი.
გზები კიდე იყოფა და მერე ერთდება ისევ, ჩვენ თუ ვერ მოვესწარით, ჩვენი შვილები მოსწრებიან

ლექსპრომტის ნიადაგზე არა უშავს
იაღოველი ხარ შენ?
:))

მომეწონა.  კარგი ლექსია

კარგი ლექსია მახარია : )
ერთი ბალახმა როგორ უნდა დაახრჩოს კალაპოტი ეგაა ცოტა გაუგებარი. ანუ სახეობრივად ეს ადგილი არ მომწონს.
და ერთიც - გზის დამეწყვრა გზის შეერთებიც ასევე ცოტა მეუცხოვა : ))
კარგი ფინალია - სუ არ ველოდი ასეთს.

ისე,ისე ;)

ესეც ისე???


და რატომ მომწონს?? ალბათ იმიტომ რომ მომწონს და სხვა რაში უნდა მაინტერესებდეს????