სატრფოს ხელები – წყვილი გედი...
ჩემს ოქროცურვილ თმებში ყვინთავენ...
და სიყვარულზე სიმღერის ხმები,
კვლავ მეორდება ქვეყნად, იწამე!

ვმღეროდი შორში, დარში, ავდარში,
და ისევ ვმღერი, მრავალჯერ მითქვამს,
რადგან ღრმად სუნთქავს სულში გამჯდარი
სინაზის გრძნობით ნაჟღენთი სიტყვა.

თუ სულს ფსკერამდე დაცლი ტრფობისგან,
გული იქცევა ცივ ოქროს ზოდად,
ვერც თეირანის მთვარე მოგიტანს
სიმღერის ხმაში სითბოს და ხორშაკს.

სამარჩიელოდ ის დამრჩა მხოლოდ,
როგორ განვლიო ცხოვრების დღენი,
შაგანეს ტრფობამ დამფერფლოს ბოლოს?
თუ ძველ სიმღერის ვიფიცო მზენი?

ჩვენს ყოველ ნაბიჯს აქვს თვისი არსი,
თვალისთვის საამო, ყურისთვის ფლიდი...
და თუ სიმღერას ვერ რითმავს სპარსი,
იგი შირაზის არ არის მკვიდრი!

გთხოვთ, შეაფასეთ სიმღერა ხალხში,
და შეისმინეთ, როგორც ვედრება,
ის იმღერებდა ბევრად სათნოდ,
მაგრამ დაღუპეს ხელმა – გედებმა...

* * *
Руки милой - пара лебедей -
В золоте волос моих ныряют.
Все на этом свете из людей
Песнь любви поют и повторяют.

Пел и я когда-то далеко
И теперь пою про то же снова,
Потому и дышит глубоко
Нежностью пропитанное слово.

Если душу вылюбить до дна,
Сердце станет глыбой золотою.
Только тегеранская луна
Не согреет песни теплотою.

Я не знаю, как мне жизнь прожить:
Догореть ли в ласках милой Шаги
Иль под старость трепетно тужить
О прошедшей песенной отваге?

У всего своя походка есть:
Что приятно уху, что - для глаза.
Если перс слагает плохо песнь,
Значит, он вовек не из Шираза.

Про меня же и за эти песни
Говорите так среди людей:
Он бы пел нежнее и чудесней,
Да сгубила пара лебедей.
1925
Сергей Есенин. Стихотворения и поэмы.
Москва, "Детская литература", 1969.