რა ცოტა ყოფნის ადამიანს ბედნიერებისთვის და რა უცბად შეიძლება გაქრეს ის...

  თვალი გავახილე თუ არა თოვლის სინათლემ და სითეთრემ შემომანათა. საწოლიდან წამოვხტი და გადაბარდნილ არემარეს ბავშვური სიხარულით შევციცინე.მიყვარს თოვლი,უამრავი თეთრი ფანტელი თავბრუდამხვევი სისწრაფით  რომ ეშვება ციდან და ჩუმი შრიალით ეფინება მიწას. გული ვიჯერე ფიფქების ცქერით და სამზარეულოს მივაშურე. ცხელი ყავა ახლა დიდი ნეტარება იყო ჩემთვის. ფანჯრის რაფაზე ბეღურები დამწკრივებულან,იციან მათი დანახვა როგორ მიხარია, აქ მათ საკენკი მუდამ ეგულებათ. ისე მშვიდად ზიან თითქოს ვერც მამჩნევენ,მე კი მათ ,,თავხედობაზე" ტკბილად მეღიმება.
  სახლიდან ადრიანად გამოვდივარ,სამსახურში მისვლამდე გასეირნება არ მაწყენდა,ფიფქებს წავეთამაშები,ცოტას უაზროდ ვიხეტიალებ და თოვლის სურნელით დავთვრები.მოვასწრებ სანამ სუფთაა და უამრავი ნაფეხურით არ გათელილა.ვუმზერ სიცივით და სიხარულით ლოყებაწითლებულ და თვალებგაბრწყინებულ ბავშვებს და მგონი მე უფრო მეტად მიხარია,მე ხომ დიდი ბავშვი ვარ!
  ხეტიალის დრო აღარ მაქვს. რა ხანმოკლეა ბედნიერების წუთები...მეტროს ამოსასვლელიდან სირბილით ამოვდივარ,ნაცნობ მათხოვრებს ხურდას ვუნაწილებ და გავრბივარ. აუ,საყვედური არ ამცდება!
  იქვე მოხუც ქალს ვამჩნევ,ადრე არ მინახავს.დგას უხერხულად,მორიდებით გამოუწვდია აცახცახებული,გამხდარი ხელი და გამვლელ-გამომვლელს ისეთი თბილი მზერით აცილებს,გაოცდები...არც საყვედური,არც სიცივე,მის თვალებში მხოლოდ სითბო და სიყვარულია და შეუცნობი სევდა... ტირილი მინდა...ვიჩხრეკ ჯიბეებს და მთელ ფულს ხელში ვუყრი...
  -ღმერთმა გაგახაროს, გამრავლოს, გაბედნიეროს!-ისე ტკბილად და გულიანად მლოცავს,ვიცი მისი მადლი ნამდვილად შემეწევა!
  აღარ გავრბივარ,ნელი ნაბიჯით მივყვები ქუჩას.თითქოს ერთ წერტილში გაიყინა სამყარო! ჩემი სიხარული  ისეთივე ტალახად იქცა,როგორც ეს თოვლი იქცევა ხვალ!