ვერც კი წარმოიდგენ,
ახლა გაგიჟება
ისე ადვილია,
სადაც ნაბიჯებს სვლა
აღარ შეუძლიათ,
გზები მთავრდებიან,
მიუღწევადია
ქვეყნად სამოთხე და
სრული იდილია,
ასე ინფანტილურ
ქალის ხასიათი
ჩემი თავდებია.

გარეთ ამინდია,
მისწვდა გაზაფხული
ტოტებს, შეერია,
ტანწერწეტა ხეებს
დაუმშვენებიათ
ვიწრო პოდიუმი,
შილიფღრუბლებიან
ცაში ვაკვირდები
ფერებს, ფეერიულს,
სულ ცოტა ხნის წინათ,
ფიფქებს შევყურებდი,
ძირს რომ მოდიოდნენ.

ქარი მოქანავე,
ბებერ აივანზე
შუბლით ეხეთქება,
მანვე გადახადა
ყველა სახურავი
სულებს, მარტოსულებს,
კვირტი ეწვით ტყემლებს
შიშით, და აქა-იქ
შეუთეთრდათ თმები,
ჩემთან სიმშვიდესაც
დაუგვიანია,
ან სულ არ მოსულა.

წლების აჩრდილები
თვალებში შერჩენილ
სხივებს აუქმებენ,
ჩანან ლექსებიდან
უხმო ტკივილები,
რასაც შენით ვძლიე,
მე კი, სანამ დროა,
ჯერ კიდევ არსებულ
ბილიკს გავუყვები...
გზები მთავრდებიან,
სადაც ნაბიჯებს სვლა
აღარ შეუძლიათ.