თეთრი პერანგის ასაკეც მკლავებს,
ზოლად დაეტყო სისხლის გაჟონვა,
ასე, ყოველდღე, მოვლენ და მკლავენ,
მოვლენ და მკლავენ, მერე მაჟრჟოლებს,
ცივი წყალივით მევლება სისხლი,
მკერდზე დაცლილი ხელები მადევს,
მე არასოდეს შეგხვდებით რისხვით,
მე არასოდეს შეგხვდებით სადმე,
მხოლოდ ჩემთან და ისიც ჩუმ-ჩუმად,
არ მხიბლავს ხალხი, აყალმაყალი,
მხიბლავს სახესთან თქვენი ჩურჩული,
რადგან სიჩუმეს ვერ გააყალბებ.
მე არასოდეს ვიქნები თქვენი,
თქვენ ვერ გამიგებთ, ასეა ახლა,
ვზივარ და ტყვიებს ვამზადებ, ვტენი,
მოხვალთ და გასაკვირია, მახლით.
თეთრი პერანგის ასაკეც მკლავებს,
მიაღწევს ჩემი სისხლი თმებიდან,
რამდენი დღეა ცდილობენ, მკლავენ,
რამდენი დღეა. და ვერ ხვდებიან,
ყველა ჭრილობა არის კარები,
რომელსაც მხოლოდ გასასვლელი აქვს,
თქვენ შეიძლება სისხლში გაებათ,
თორემ გამოსვლა ისე ძნელია.

თეთრი პერანგის ასაკეც მკლავებს...