და მოდიოდა ის, ასე მშვიდად...
თვალთაგან ცრემლი მას არ დიოდა...
სევდის ხანჯლები სერავდნენ ციდან...
და სადგაც ქარი ცივად კიოდა...
მაგრამ ის მაინც დაძრწოდა ცივი...
გზას უნათებდა ამაყი მთვარე...
კარტნის ფესვებტან მძინარე დილით,
თავის სიმშვიდეს უმხელდა ღამეს...
და მოიოდა,კვლავ მოდიოდა...
მას ცის კიდეზე სურდა გადასვლა...
ამ სიმშვიდესაც სისხლი დიოდა,
მან ცოტა ხნის წინ სატრფო დამარხა...

სატრფო:
შემოღამდება და აფეთქდება ოქროს სხივები...
ისევ წყეული, ისევ წყეული, ისევ წყეული ჩემი ფიქრები...
მოხვალ, სხეულზე ცრემლებს დამადენ,მკვდარი ვიქნები...
მე განგმირული... ტანჯვით, წამებით, მკვდარი ნისლებით...
მერე საფლავშიც შემშლის ცრემლების დენა, ტირილი...
შენი თვალების გახსენებისას დამკრავს ღიმილი...
ო. რა რთულია, როცა გიყვარს და კოცნა გწყურია...
კუბოს ფიცარი რომ არ გაგიშვებს... ო, რა რთულია...