სიცოცხლე სევდაა,ადამიანად ყოფნის სევდა...
                                            სიკვდილიც სევდაა,ადამიანად არ ყოფნის სევდა!...

  მზე მთის წვერიდან ამოიწვერა და თავისი თბილი სხივები მოაფინა გარემოს,ნელ-ნელა აკრიფა ხეობაში ჩაწოლილი ნისლი და მარგალიტის მძივებივით ააბრჭყვიალა მდელოზე ცვარი,მთელი დილაა გაუჩერებლად გალობს შაშვი.გარინდული ვდგევარ  აივანზე და ერთ წერტილს მივჩერებივარ,ვინ იცის რამდენჯერ მინახავს ეს საოცრება,რამდენი ოცნება გამინდია ამ ამაყი,ბებერი ტყისთვის,რამდენი ცრემლი შეუშრია ჩემს თვალებზე მთიდან მონაქროლ ნიავს,რამდენჯერ შეუთრთოლებია  ჩემი სულის სიმები მისგან აშრიალებულ ფოთლებს, ათას ზღაპარს და საოცრებას რომ მიამბობდნენ სიზმრად თუ ცხადად! მაგრამ ახლა სულ სხვაა...ახლა ცრემლებს ნიავი ვეღარ მიშრობს,ვეღარც ამ სილამაზეს აღიქვამს ჩემი მზერა,ვეღარც ეს იდილიური სიმშვიდე მითბობს გათოშილ სულს...ეს ის წამია,როცა გინდა დრო გააჩერო ან უკან დააბრუნო,რომ საყვარელი ადამიანი დროს არ დაუთმო...
  სამი დღეა უგონოდ წევს დედა...მე კი ვერ ვშველი! ყოველწუთს  ვევედრები უფალს არ წამართვას მისი სიცოცხლე უძვირფასესი,მაგრამ ამაოდ ...ოთახში საკმევლის და სანთლის სუნი დგას და კედლებზე ჩუმად დაცოცავს უიმედობა, სიცივე და სიმარტოვე,ტკივილი და სევდა...რა სიცარიელეა...ყველაფერს აკლია დედის მოუსვენარი ფუსფუსი,სევდიანი ღიღინი,მოალერსე ღიმილი...აქ ყველაფერი მისი სითბოთი სუნთქავს, ყველაფერს მისი სურნელი ასდის,მისი შუქი ანათებს... სასთუმალთან ვუზივარ მთელი ღამე,უკვე მერამდენე, ხელში მისი გამხდარი,ნაზი ხელი მიჭირავს და ვესაუბრები,ვეფერები,ვამშვიდებ,ვიცი მას ჩემი ესმის,უნდა იგრძნოს რომ მარტო არ არის,რომ ძალიან მიყვარს,რომ მჭირდება და  ჩემთან დარჩეს!  წარბები ეკვრება,როცა ვდარდიანობ,იღიმება,როცა ვეფერები და ვიცი ყველაზე მეტად ჩემი მოფერება უნდა,მე ხომ მისი ნაბოლარა,ნებიერა გოგო ვარ...ამ დილით ვიგრძენი რომ უკანასკნელად ვხედავდი ცოცხალს და შემეშინდა...ამიტომ ვიდექი აივანზე გარინდული და უგრძნობი მზერით გავყურებდი სივრცეს,უფერულს და ცარიელს...
  არ ვიცი დრო როდის გავიდა,ახმაურდა და აფუსფუსდა სახლი,ვიღაც მოდის,ვიღაც მიდის,მაგრამ ჩემთვის ყველა სულერთია! მე მხოლოდ დედის დახუჭულ თვალებს და უღონო ხელებს ვხედავ,ჩუმად ვლოცულობ,თუმცა ვიცი,რომ ღმერთი ჩემს ლოცვას აღარ შეისმენს...დამაგვიანდა!!!
  უცებ რატომღაც აფორიაქდა,აღელდა. ბაგეებს ააცმაცუნა,მე კი  ხმა არ მესმის,იქნებ სურს უკანასკნელად დამლოცოს! დახუჭულ თვალებს ვერ ახელს,იქნებ კიდევ ერთხელ უნდა თვალი შემავლოს,უკანასკნელად მომეფეროს და გულში ჩამიკრას! მე მაგრად ჩავეხუტე ამ ქვეყნად ყველაზე თბილ და ლამაზ დედას,ვიგრძენი როგორ ათრთოლდა მისი გამხდარი,უსუსური სხეული შეუცნობელი სამყაროს მოლოდინით და ცრემლი ვეღარ შევიკავე! როცა თავი ავწიე და შევხედე, დავინახე თვალის კუთხიდან როგორ გადმოუგორდა ერთადერთი ცრემლი,ნელ-ნელა ჩამოჰყვა გამხდარ ღაწვს და ყელთან ობოლი მარგალიტივით აციმციმდა...ეს მისი უკანასკნელი ცრემლი იყო...ცრემლი სინანულის,თან გაყოლილი სიყვარულის, დაუხარჯავი სითბოს და სიცოცხლის სევდის ცრემლი..
  ვინ თქვა დრო მკურნალიაო...მაგრამ ცხოვრება გრძელდება,ტკივილით,სევდით, ღიმილით,რწმენით და შენგან ნასწავლი დიდი სიყვარულით!..
  მოვა დრო და ჩაგეხუტები...