გარეთ გავიხედე, ისევ გვიანი იყო, ბინდი გადაკვროდა არემარეს, ვერ ვარკვევდი დილა იყო თუ საღამო. ძლივს , მივედი სავარძელთან და მთებს გავხედე  როგორც ყოველთვის, ღამის დარაჯად, რომ იდგნენ ჰორიზონტზე, ყოველთვის მინდოდა მათი ახლოს ნახვა, რა საოცარი იყო მთების გამძლეობა. ოთახში ვიღაცამ გაიარა, ისევ მოჩვენება, ამ ბოლო დროს შემომეჩვია საერთო ვიპოვნეთ ერთმანეთთან....
  ოთახის ბოლო კუთხეში იდგა სარკე, მაღალი, გამჭირვალე, ვხედავდი თეთრ სილუეტს. იყო საშიში მციოდა... მეშინოდა... მეშინოდა რადგან ეს ყველაფერი ჩემში საერთოდ არ იწვევდა შიშის გრძნობას...
  გარეთ გავიხედე და ჯარისკაცები მიდიოდნენ, ფეხებს ახეთქებდნენ ქვაფენილზე, გემისაკენ მიემართებოდნენ, სიკვდილს მიათრევდნენ საკუთარი ძლიერი ხელებით, არადა მახსოვს სულ ახლახანს მეძუძურები იყვნენ. გემი დაიძრა... შემდეგ კახპებით სავსე ჭრელი ქარავანი გამოჩნდა, ცხელი უდაბნო გამოეარათ და პარკში მისულებს ტკიოდათ ფეხები, სიცივის მიუხედავად მათი იაფფასიანი სუნი მოვარდა, არ გავდნენ ფილმის რომანტიკულ გმირებს, დაკარგული ქონდათ სიყვარულის შეგრძნება.
სიცივე იყო კვლავ...
  ოთახში ისევ დადიაოდა ჩემი მეგობარი მოჩვენება, ქურთუკი ეცვა, აი ის ქურთუკი, რომელსაც ბავშვობაში ვატარებდი ხოლმე, აღარ მახსოვას სად დავკარგე, პოვნა მინდოდა...
  გავიხედე ფანჯრიდან, ჯარისკაცების გემი უკვე გაუჩინარებულიყო. მარტო ვიყავი სიჩუმესთან ერთად. ფრენა მომინდა, მაგრამ სიარულიც აღარ შემეძლო...
  თვალები დავხუჭე იმ იმედით, რომ მზე ამოვიდოდა...
  ხრიალებდა რადიო, ახალგაზრდა წამყვანი ტურისტებზე საუბრობდა, რომლებმაც თვითმფრინავი გაიტაცეს. მათი ლანძღვა_გინება მესმოდა, არადა მათ მხოლოდ ფრენა უნდოდათ, გაფრინდნენ კიდეც... მე კი ვზივარ ოთახში და მინდა დავიჯერო რეინკარნაციის არსებობა, რომ შემდეგ ცხოვრებაში მაინც შევძლო ფრენა...