ერთხელ ლამაზი ბულბული ვნახე
გაშლილ სივრცეში რომ ნავარდობდა
"ეჰ, ნეტავ ერთხელ მანახა კიდე",-
გული ამის მეტს არას ნატრობდა...

მეორე დღესაც ვნახე ბულბული,
რომელიც თითქოს შველას ითხოვდა.
მოსწყინდა თურმე თავისუფლება,
თავს მარტოსულად, ეულად გრძნობდა...

მესამე დღეს კი ვერ დავინახე,
თვალი მის ცქერას ისევ ნატრობდა.
თურმე იპოვა თავშესაფარი,
შორს ხმა ისმოდა... სადღაც გალობდა.

ზამთარი იყო... მიწუხდა სული,
მაგრამ ამ ჩემს გულს რაღაც ათბობდა.
შიგ გულში იჯდა წყნარად ბულბული
და ამოსვლასაც აღარ ნატრობდა...