სიავე არის მისი სტიქია.
ღრუბლებს გაარღვევს გადარეული,
მას უყვარს ქარი, თან რომ სდევს ნიავს,
მდინარეები აქაფებული.
დაცვენილ, ყვითელ ფოთოლთა შუა
დგას ტახტრევანი მისი უძრავი;
მასზედ ქვადქცეულ ქარიშხალს შორის
ზის ქართმპყრობელი, სულთამხუთავი.
სულში ასახლებს უიმედობას,
იგი უარყოფს წმინდა სიყვარულს,
მას ეჯავრება ყველა ლოცვანი,
ცივად შეჰყურებს სისხლში მცურავ გულს.
მაღალი ტრფობის ლოდით მქოლავი
ვნების ხმით ახშობს გრძნობას ზეციურს
და მუზაც მასთან სულთამბრძოლავი
ეკრძალვის თვალებს არამქვეყნიურს.

1977წ

МОЙ ДЕМОН

Собранье зол его стихия.
Носясь меж дымных облаков,
Он любит бури роковые,
И пену рек, и шум дубров.
Меж листьев желтых, облетевших,
Стоит его недвижный трон;
На нем, средь ветров онемевших,
Сидит уныл и мрачен он.
Он недоверчивость вселяет,
Он презрел чистую любовь,
Он все моленья отвергает,
Он равнодушно видит кровь,
И звук высоких ощущений
Он давит голосом страстей,
И муза кротких вдохновений
Страшится неземных очей.

ლერმონტოვი 1829წ