ზედაპირულ კარალიოკს,
ფეხებზე ჰკიდია გეოლოგია..
მწვანე ბაყაყები ვერ იშლიან ყიყინს, 
მე ისევ ცუდად ვარ...
ჩემი ხასიათი კარგად ჩანს ტალახიან გუბეში,
შენ ფანჯრიდან მიყურებ,
სირენის ხმა ოცნებას მაგონებს,
ჩემი სიყვარული უკვდავია,
შენი კი...
ის დიდი ხანია აბინძურებს ჰაერს,
გაქრობა,
ძალიან შორია თავისუფლებამდე....


სიმბოლოები მახსენებს
ჩემს სულიერ სიკვდილს, 
ფარდის შრიალი ვერ ფარავს,
ცუდი ამინდის სუნს,
ხელი მიკანკალებს როცა ვიღებ ნიჩაბს, 
წარსული არ მთავრდება,
აწმყოშიც...

მხოლოდ მომავლისთვის,
მე დავმარხავ მოგონებებს...
კორსეტი, თმა, კლავიშები,
ეს ყველაფერი, ცალცალკე,
უშენოდაც იქნებოდა რაღაც,
მაგრამ არა ის,
რაც ახლა...


მანქანის სარკეზე მოძრავი სათამაშო,
მე ის მეცოდება...

ლილიენ, დაკეტე ფანჯარა...