გჯერა? - მიყვარხარ!დავუმტკიცებ თუნდ ღმერთს,თუნდ ჰადესს,
თან მინდა გულში მცირე ადგილი მეც რომ დამითმო...
სული - ფოსფორის სილაჟვარდეში უნდა სუნთქავდეს
და განტოლებებს უნდა ხსნიდეს ულოგარითმოს.

მე შენ მიყვარხარ,როგორც ნანგრევებს სიჩუმე წრფელი,
როგორც მონმარტრის სევდიან ქუჩებს ძველი კაბარე...
შორს იყოს ჩვენგან იუდა და მეფისტოფელი,
მხოლოდ ოცნება მასულდგმულებდეს მე მომთაბარე.

მხოლოდ ვიცოდე,ყოველ ძილის წინ,რომ შენ არსებობ,
კბილი მტკიოდეს და ერთადერთი იყო დანტისტი,
მე მხოლოდ ლექსს ვწერ,არ იჯავროთ,არა მასხრებო,
რომ თქვენს ამალას გამოაკლდა ერთი არტისტი.

მე გვიან მივხვდი შენში სიკეთე რაოდენია,
ბევრი ვიფიქრე,შენი გულისთვის აქ ჩამოვეშვი
და თუ მიწაზე სიყვარულისთვის გამოგვდევნიან,
მე უსახლკაროს ჩემთან წაგიყვან,თეთრ სამოთხეში.

ახლა,უძილოს მე შენი სუნთქვა მინდა მესმოდეს
და მაგ თმისათვის იების ზღვა ვაგირლიანდო...
რა ვქნა ძვირფასო?ვერ გავამართლებ ვერასდროს ბოდლერს,
რადგან მან ხორცი მეძავების გროვას მიანდო.

მე შენ მიყვარხარ - ქალი,თვით თოვლზე უსპეტაკესი,
რა ვქნა,ღვინოში თუ მირევენ სხვანი ეთერ-ზეთს?
შენს გულში - ზღვაში მოვისროლე ჩემი ანკესი,
იქნებ დღეს მაინც გაუმართლოს ეულ მეთევზეს.

იქნებ დღეს მაინც აღარ ვიყო ჩვეულად მარტო,
დროის მოკვლისთვის აღარ მქონდეს მაჯა სამზერი,
სამუმებს გაჰყვეს ჩემი წრიალი უმისამართო
და შენს ლოდინში გადაიწვას ტრფობის გამზირი.

და შენს ლოდინში შემომაკლდეს ყველა პროსპექტი,
სანამდე მოვალ,ავენიუნი შემომეცვითონ,
შენ რომ გიყვარდე,მე ამ ლექსებს ყველას მოგცემდი,
რატომ არ გაძლევ?ვერც კი ვხვდები,ვერა მე თვითონ.

ვიცი,გიყვარვარ და ეს ნება ჩემებრ გაგიჟებს,
მშრალ უდაბნოში კვლავ ჰყვავიან ეფემერები,
ისევ შენამდე გადარჩენილს ვითვლი ნაბიჯებს,
მე მალე მოვალ და დიდხანს,დიდხანს მოგეფერები.