აქ შეგიძლია ჩამოჯდე  და მტრედებს უყურო,
თან შეგიძლია, შიგადაშიგ, ძერწო ფიქრები,
რომ  გუშინ დედას დარჩენია ღია ფანჯარა
და ამ ფიქრებით იმდენს იზამ გადაიღლები.

ვინ მოთვლის უკვე ,მერამდენე მაისს დარაჯობ’
უცხო ქალაქში მერადენედ დადებ პირობებს,
რომ მომავალ წელს გადახედავ თბილისს ფანჯრიდან,
თითქოს სიტყვები დაბრუნებას განაპირობებს.

ითვლი ათამდე , ხელში ცარცით ქუჩებს ცილდები,
სახლის კედელზე  ცაციათი ხაზავ ასოებს.
თბილისი,მესხის ოცდაშვიდი, ბინა თვრამეტი,
თუმცა იქამდე… სხვა ქალაქი დაგიპატრონებს.