აფსუა

დავალ ძაძა სამოსელში,
სევდა ყივის მიწამდე.
ნაპირებთან ქვიშის ფერში
ავამღვრიე ცრემლები.
სისხამ ლურჯა ზღვას შემკული
ნაიარევს ვიქარვებ,
დაღამებულს ტყეში ახლად
დამდგარ ნისლებს შევყვები.

დაწყებული ჩხალთიდანა,
წებელდამდე ვცრემლდები.
ხევის ჩრდილში მიძინებულ
გვირილებზე დავტირი.
მთებისაკენ ამავალი,
თავს მატყდება ქედები
და ჩემს ცხენსაც თანდათან
გაუცურდა აღვირი.

აფსუა ვარ მამისაგან,
დედისაგან ქართველი,
ჩემი სისხლის მგზნებარება
ჯერაც ტანში მაჟრჟოლებს.
ნახევარძმის სისხლისაგან
მიტევებას არ ველი,
მხოლოდ ერთხელ დამენახე
და ძმის სულში ჩამქოლე.

აღმა ავალ, გაღმა გავსწევ
ოღონდაც შენ მეძახე,
წყენა ქვენად ჩავათრიოთ,
ძმურად ხელი გადამდე.
წალკოტების გაშენება
დამვიწყნია მებაღეს.
წამო ერთად, ისევ ერთად
გავექანოთ გაგრამდე.

ყოველ წუთას ასე ვტირი,
დროა ჩემი მკარგველი,
საოცნებო, სანატრელი
ჯერ ჩემამდე არ მოდის,
აფსუა ვარ მამისაგან
დედისაგან ქართველი
საზღვარს იქით გადაკარგულ
ძმათა ნახვას ვდარდობდი.

                                                                       
                                                                            30/04/2010