ვყვირივარ მაყუჩით,
აეხათ ლაყუჩი
სურვილებს.
ყოფამ ალიკაპით
მატკინა ნიკაპი.
გულს მირევს
საცხიან თავებით
მორთული მთა-ველი,
მაზალო...
სულს კბილით ვიჭერ და
ვნანობ ჩემს სიმჭლევეს,
მაცალე!
ჯერ ჭერი დაცურდეს,
მაგრად და კაცურად,
გავრეკო...
მერე კი იტყვიან,
- არ ჰგავდა იღბლიანს,
- არ ეყო
- მოთმენა განცდების,
- ჩვენ მუდამ არ ვცდებით
დასკვნაში!...
მოვიდნენ იქიდან,
გამძრობნი სიქის და
"გასკვანჩეს"...
პ.ს. და ინფორმაციაც
      ამცნეს მთელ ნაციას
      "და სხვაში"...