მარტოხელა და გახელებული,
ტყიდან გამორბის გაცოფებული,
მზერა კი კვლავაც შვენის მეფური,
მგელი გაჰყმუის მიტოვებული . . .

                          მრავალჯერ ჭირსა შინა მყოფელი,
                          უფლისგან ხსნას და შველას მოელის,
                          ვით განდეგილი მოხუცი ბერი,
                          სიტყვაუთქმელი, კვლავ გლოვობს მგელი . . .

ცოდვილ სულის ხსნას უფალს ავედრებს,
ანგელოზს უღებს გულის კარებებს,
ტანჯულ სიმღერას მთვარეს აგებებს,
თვალებს ცრემლი სდით, მრავლის მნახველებს. . .

                          თვისი ტომოდან გაძევებული,
                          დატანჯულს მძიმედ უფეთქავს გული,
                          სიკვდილმისჯილი წესებით რჯულის,
                          ცხოველთ კოდექსით, კანონით მგლურით. . .

დაბადებულა ქვეყნად ვინცა მგლად,
ვეღარ მოკვდება ომში ლომადა,
ვინც მტრის საფლავზე ცრემლები ღვარა,
ვეღარ გაუძლებს სასტიკ მომავალს. . .

                          და კვლავ იქუხებს ელვა და ზარი,
                          გულის კარს ხვდება ვით ბასრი სარი,
                          და წუთისოფელს შეჰყურებს ჯავრით,
                          გულზე აწვება უკვდავი დარდი. . .

კლდეზე შესდგება, ქვეშ ჯურღმულია,
თათებს დახედავს სისხლის სუნიანს,
მაღლით აღაპყრობს სახეს მურიანს,
მგელი გაჰყმუის ალილუიას. . .