დღე არის ცივი, მოწყენილი და სევდიანი
და მძაფრი ქარიც ისევე ქრის ზარით, გრიალით,
ობოლი ვაზი სიცივისგან ცივ კედელს ეკვრის,
მკვდარი ფოთლები სიოს მიაქვს ჰაერში ცეკვით.
და დღეა ცივი, წვიმიანი და სევდიანი.

ჩემი სიცოცხლეც სევდიანი, მოღრუბლულია,
გარეთ ისევ წვიმს, არ დაღლილა ქარი სრულიად.
ჩემი ფიქრებით ვეჭიდები წარსულის კედლებს,
ამითღა ვცოცხოლობ, ჩემო კარგო, ეს მაიმედებს.
და ეს დღეებიც ისევ ცივი, მოღუშულია.

ჩემს სევდიან გულს აღარ უნდა შეწყვიტოს ძგერა,
რადგან ოქროსფერ სხივებიან მზეზე სურს ცქერა.
ყველა სიცოცხლეს ურევია ეს სევდა ვაგლახ,
და ჩემი ბედიც ნაცნობია ყველასთვის ალბათ,
ცუდი დღეებიც საჭიროა ამ ქვეყნად, რა ვქნათ?


The Rainy Day
The day is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
The vine still clings to the moldering wall,
But at every gust the dead leaves fall,
And the day is dark and dreary.

My life is cold, and dark, and dreary;
It rains, and the wind is never weary;
My thoughts still cling to the moldering Past,
But the hopes of youth fall thick in the blast
And the days are dark and dreary.

Be still, sad heart! and cease repining;
Behind the clouds is the sun still shining;
Thy fate is the common fate of all,
Into each life some rain must fall,
Some days must be dark and dreary.

Henry Wadsworth Longfellow