თეთრია ფურცელი,
სათქმელიც თეთრია
და მაინც მელნით ვსვრი
ორივე სითეთრეს.
არ მესმის ბრბოს ენა,
მათთვის სულერთია
უფალი გფარავს თუ
ეშმაკი გიყენებს.
არ მესმის ბრბოს ენა,
რომელიც გკარნახობს
რა უნდა დაწერო მონური კალამით.
არ მესმის ბრბოს ენა,
რომელიც თამაშობს "ჰამლეტს"
და
პარტერში მიტყდება ხარხარი.

მპარავენ სიტყვებს და
მპარავენ სიცოცხლეს.
ბრბოს ენა განაგებს საუნჯეს სიბრძნისას,
ამიტომ სათქმელიც აღარ მაქვს, რასაც ვწერ:
სისუსტის კვალია, სითეთრეს რომ ახლავს.