ულამაზეს  ყვავილებში ტანწერწეტა  მშვენებავ,

დღეს  რომ  შენ  არ  მოგეფერო,  პოეტს  რა  მეშველება?

ისევ  მივწვდი  იმ  სიღრმეებს,  რა  ეშხითაც  მხიბლავდი,

(ვერ  ვიხსენებ  მაგრამ ალბათ, –  წარსულშიაც  მიყვარდი!)

უბადლოა  შენი  ნიჭიც,  თვითდიდების  გენია,

ჩემი თბილი  მოფერება,  დღეს  უდავოდ  შენია.

ჩვენ  ერთმანეთს  შეგვადარეს,  ორი  სული  ფაქიზი,

არასოდეს  ითაკილო  თუ  კი  გქვია, – ნარცისი!