ვსუნთქავ პოეზიას ზეცის ფილტვებიდან,
სახე მომიტანე ახლოს თოვლისფერი,
თორემ მაკანკალებს ისე ვილტვები და
მინდა ჩემი სუნთქვა შენსას შევასფერო.

სივრცეს მივახატო შენი ტუჩები და
ალბათ თვალებიც კი რემბრანტისეული
ღამე მოგიტანე წუხელ ქუჩებიდან,
თუმცა ჩემებრ ბევრი იყო მისეული.

ტალღა მოგიტანე,როგორც ოკეანე
ღელვით სავსე ვარ და ნოტის ირიბებით
ვამჩნევ საკუთარი ფორტე  ვიკაენე...
შენ კი იასამნის სუნში იღიმები

სადღაც  ჩვეულებრივ..არა,უჩვეულო
ვიშვი ტკივილით და ახლა ნაფეხურებს
ვტოვებ კი არა და მივდევ უსხეულოდ
თითქოს საკუთარი ჩრდილი მოვიხურე

მხრებზე.ნაპერწკლები მწყდება თვალებიდან
რაღაც საგულეში მიდუღს  კრატერივით
და ვგრძნობ ქარიშხალი  აფრიალებიდან
როგორ შემოცოცდა ჩემში არტერიით.

გახებ,ხელისგულებს,ტანით იისფერი
როგორ მორხეულა,მე კი მოსუდარო
მხოლოდ სამოსი მაქვს ანდა ამის მერე
უფალს თავი როგორ აღარ მოვუხარო.