ეს ცა საბოლოოდ შემშლის,
ეს ზღვა გადამაგდებს შორს,
გესმის? სიძულვილი მღერის
სიახლოვეს და სიყვარულს მთხოვს.
არა...
არგახსენება, არდაბრუნება,
აქ სუნთქვაც რთული ყოფილა თურმე,
დავედევნები სულმოუთქმელად
მზის ბასრი სხივით ჩახეულ ღრუბლებს.
დავედევნები უბრალო სიტყვებს
დავიმალები შიშველ ქარებში,
გრძნობები ხელით ვერ მეხებიან
და ვხვდები ღამეს სიცხით გალეშილს.
არა...
ეს ცა საბოლოოდ შემშლის,
ეს ზღვა გადამაგდებს შორს,
გესმის? აქ სიკვდილიც მღერის
სიახლოვეს და სიყვარულს მთხოვს.
არა...
გაგიხსენებ უმწეოს და უსიცოცხლოს,
ჩემს სიზმარში, ვცდი, გიპოვი საშველს
დავიძინებ გატყავებულ დროში,
მოგონებებს ამოვიდებ თავქვეშ.
არა...
ისევ მანგრევს, სინატიფე მანგრევს
(ძველებურად გადამხვია ღამემ ხელი)
ჩემს სიზმარში ვერ გიპოვი საშველს
გაუძელი, გაუძელი, გაუძელი...
არა...
გზა შორი, განცდა, განმარტოება,
მთვლემარე სხივი, სიმართლე ერთი:
დავცინე ზეცას და სინანულით
მარიდებს მზერას ობოლი ღმერთი.
გადასხვაფერდა ყოფნა და დრომ კი
წვიმით ჩახეულ ნისლში მატარა,
იბოდიალა უმიზნოდ ფიქრმაც
გადამტვრეული ფრთების ამარა...
არა...
არგახსენება, არდაბრუნება,
არარსებობა მასწავლის ლოცვას,
რომ ვეზიარო მთელი სხეულით
მთელი არსებით პირვანდელ ცოდვას.
მერე კი მოვალ, წმინდა და სუფთა,
შიშველ ქარივით ცოცხალი, შმაგი,
შევალ ქურდივით შენს მკრთალ სივრცეში,
სადაც ღიმილი დავტოვე ყალბი.

და გაგიხსენებ ისევ უმწეოს,
მაგრამ მაინც ვერ გიპოვი საშველს,
რადგან _ ყველა მოგონება მოკვდა,
რაც კი _ჩუმად ამოვიდე თავქვეშ.
არა...
ვიცი სიძულვილი მიხმობს,
სიკვდილიც კი სიახლოვეს მთხოვს,
სადაც ეს ცა საბოლოოდ შემშლის,
სადაც ეს ზღვა გადამაგდებს შორს.