ჩემს მკერდქვეშ ახლა ორი გული ძგერს,
სავსე ვარ გრძნობით ჯერ განუცდელით
და როგორც ირემს გაშლილი რქები,
ისე ამაყად დამაქვს მუცელი.

სხეული ორი სულით მაქვს სავსე,
მერე რა, თუკი დავმძიმდი კიდეც
და უფრო რთული დასაკრავია
კლავიშაშლილი ხის ძველი კიბეც.

ჩემს მკერდქვეშ ორი გულის ხმა ისმის,
ჩემია ერთი, ჩვენი მეორე
და როცა კიბის კლავიშებს ვითვლი,
ნოტების ნაცვლად სულ ვიმეორებ:

ერთს პლიუს ერთი ტოლია სამის,
ოთხის, ექვსის და ხანდახან ათის,
ტყუილად ფიქრობ, რომ შემეშალა
ანდა უნარი აღარ მაქვს დათვლის.

იცი, კიბეზე ხშირად ვჩერდები.
იმ გულთან ერთად ვუსმენ ცის ჰანგებს,
მე ველოდები მის დაბადებას
და იმ წამს, როცა დედას მიაგნებს.

დედას ჩემს მკერდზე,
ლოდინით სავსე
ძუძუსთავებზე რძით აცრემლებულს,
ტკბილად შემომხვევს პაწია თათებს,
ჩემეულ თითთა უნაზეს კრებულს.

მე ველოდები მის გაღვიძებას,
მის სიზმრებს ვუსმენ და ზოგჯერ ვდარდობ,
ვაითუ წამით ჩამთვლიმოს ფიქრში,
ვაითუ სიზმრად დამირჩეს მარტოდ...


და როცა მისი პაწია ფეხი,
მომებჯინება მუცლის ქვეშ ანცად,
ასე მგონია ამაზე ტკბილი
აღარ არსებობს ამქვეყნად განცდა.

თბილ ხელისგულებს ვაფარებ ტერფზე,
ზოგჯერ ფაჩუჩებს ვაზომებ ფრთხილად,
ძლიერ მინდება ჩავიკრა გულში,
შემეძლოს მისი თვალების ხილვა.

ჩემს მკერდქვეშ ახლა ორი გული ძგერს,
ორ სულს ვატარებ, დავმძიმდი კიდეც,
მერე რა,
როცა შენ მყავხარ გვერდით,
ვეღარ მაშინებს ხის ძველი კიბეც.


ქმარი არ მყავს, არც ორსულად არ ვარ:)))