ზაფხული; ხიდიდან მდინარეში ვიპოვეთ ჩვენი ანარეკლები,
მერე კენჭების სროლით უფრო მეტად ავალიცლიცეთ ,
და გავიქეცით  სანამ მდინარე სილუეტებს დაალაგებდა.
ჩვენი ბავშვობა ემსგავსებოდა ნაკადულის კალაპოტს,
რომელშიც ყოველი საზაფხულო არდადაგების შემდეგ ვერ ვეტეოდით,
ისე გავიზარდეთ და გადმოვიღვარეთ სიყმაწვილეში.
შემოდგომობით  იკლებდა მწველი მზის სითბო...
ამბობენ ძალა არ აქვსო !
მზე სითბოს გარეშე ?!
-არა! ჩვენ უბრალოდ ვერ ვწვდებოდით  რომ მეტად გვეგრძნო.
შორი შორს აღმვოჩნდით,
ქალაქების განლაგებებმა სადღაც დაგვკარგა.
მე გავიზარდე, შენც გაიზარდე და
თითქმის უცნობი ერთმანეთისთვის
შევერიეთ ჩქარ დინებას .
ყოველდღიური საზრუნავისგან დაღლილები
“მზიანი” ემოციებისგან გამოვშრით ,
მკვდარი თევზებივით ქვებს მივესვენეთ,
იმავე მდინარეში სადაც ახლა ბავშვები
თავიანთ ანარეკლებს კენჭებს ესვრიან.

.........................................................
( ნაა უფრო დიდ ქვებს ამოვეფაროთ)