ზღვა რომ გიყვება აქ ზღაპრულ ამბებს,
მის პირას როცა დახუჭავ თვალებს.
ასე ჩვევიათ აქ თურმე ტალღებს,
ასე ჩვევიათ აქ ლამაზ ქალებს.

მისი ცქერა რომ დარდს ჩაგირეცხავს,
უსასრულობაც რომ გიღებს კარებს.
ასე ჩვევია აქ თურმე ჩვენს ცას
და თურმე ასე ჩვევიათ ქალებს.

რა გაძლევს ძალას იბრძოლო ბედთან?
რა გაიძულებს იცრუო მწარედ?
ან რა მიგიყვანს მუდარით ღმერთთან?
ასე ხომ მხოლოდ ჩვევიათ ქალებს...

როგორც უდარდელ ფიქრს სუფთა ცაზე,
როგორც ტალღების სიმღერას ზღვაზე,
საოცრებაა ჩემს ფიქრთა გზაზე
ბუნების ერთი ეს სილამაზე.

ამ სილამაზეს გამოვყოფ ცალკე,
რისთვის პოეტი რითმებსაც გალევს.
რომ მიაკვლიოს მათ სულის სარკეს,
რომ თქვას თუ როგორ ჩვევიათ ქალებს...