ქარია მარტის,
  გლეჯს ფანჯრებს ანჯამებიდან და ოთახში დაგროვებულ სითბოს  ნეკნებს ულეწავს...
კედლების ნაპრალებში მისი ისტერიული სტვენა უფრო მეტ სიმყუდროვეს მატებს ჩვენი მზერით დაგროვებულ პატარა გარემოს.
  უცბად ხელს მკიდებ და მაგრძნობინებ,რომ გინდა ეს სიმყუდროვე იმ მინდორზე გავიტანოთ,სადაც მიწიდან ღმერთების ხელებია ამოზრდილი.
    მე მათ ვერ ვხედავ და ამიტომ ბრაზდები ბავშვური გულუბრყვილობით,როცა უნებურად ფეხს ვადგამ მათ თითებზე,წარბებს ხრი და ზედა ტუჩს  ქვედაში მალავ,ასეთ დროს მუდამ იტოვებ ეშმაკურ ღიმილს,თითქმის შეუმჩნეველს,თვალების მიღმა,რომლითაც წინასწარ ვხვდები,რომ მალევე,ჩემს გამოწვდილ ნეკა თითს შენი ნეკა შეხვდება.
    ისინი ხომ ღმერთების ხელებია,გადაუთელავი...
  ბალახიანი და ჟანგბადიანი.
 
    მიუხედავად ყველაფრისა,ჩვენ სიტყვის უთქმელად ვგრძნობთ ერთმანეთს,თანაბრად შეგვტკივა გული ადამიანებად ყოფნაზე და ყოველ დილით დახშული ჰაერის ნანგრევებიდან ცაში ვუშვებთ ფრანს,რომელზეც იმას ხატავ,რასაც თვალებზე ღმერთების ხელის გულების მიდების დროს ხედავ,თუმცა მატერიალური სამყაროს ფერები მის ბუნებას რა თქმა უნდა ბოლომდე ვერ აღწერენ.
      ფრანი ყველანაირ ამინდში აღმოსავლეთით მიფრინავს..
  მას ნაწილ–ნაწილ თან ვატანთ მზისთვის საგულდაგულოდ შემონახულ არანორმალურობას..

მერე მთლიანად გავყვებით,
როცა ჩვენს საერთო სულზე შემტყდარი აგონიის ტალღებისგან გამოთლილი ნიჟარებით მოვირთვებით..

და უტოპია მოგვინდომებს...

ჩვენ ტყუპები ვართ.



                                                                            13.07.2010