თუ ძმა მიწოდე, ძმობა შემფიცე,
თუ ძმობა რაა იცი, გინახავს,
უნდა მიხვდე, რომ ვერ გაპატიებ,
ჩემს საყვარელ ქალს უთხრა - მიყვარხარ.

დღეს ეფერები ჩემს გულისთქმას და,
ახლა აცილებ ალბათ შინისკენ,
შენ დღეს სეირნობ ჩემს ცხოვრებასთან
და ამ დროს თვალი გაგირბის სხვისკენ.

მე ის მიყვარს და სულ მეყვარება,
იმქვეყნადაც კი...
                                    ღმერთია მოწმე,
ბოლო ფიქრამდე მომელანდება,
შენ მიერ დაჭრილს...
                                  ოცნებობ მოვკვდე.

მე რომ ვიცოდე, ჩემსავით გიყვარს,
რომ შენთან ყოფნით ბედნიერია,
ვფიცავ გავქრები მაგ მომავლიდან,
მაგრამ ეს ასე არ გვიწერია.

რომ გაგიცანი, დაგიმეგობრდი,
შენ მე მიწოდე ძამიკო გუშინ,
მე შენგან ღალატს არც კი ველოდი,
და დღეს კი დანა დამარტყი ზურგში.

სისხლი გაცივდა, მტანჯავს, ვიცლები,
სარკეს კვლავ იღებ ყოველდღე ხელით,
შენს თავს რომ უცქერ მუდამ წითლდები,
მასე მოკვდები, სინდისის ქენჯნით.

შენთვის ზედმეტი არასდროს მითქვამს,
ახლა კი ერთი შეკითხვა დამრჩა:
თუკი ფიქრობ, რომ ძმობილი გქვია,
მე ჩემს ნამდვილ ძმებს რაღა დავარქვა?!