საინტერესოა!

:):):)

რახან ითხოვ დავწეროთ ის თუ რა დამიდგა თვალწინ კითხვის დროს? ა სცენარისტი ატარებს რეპეტიციას,ამდროს გაიგონა სირენას გლოვის ხმა და ჩაეშალა , რეპეტიცია, გაიხედა ფანჯრიდან  დაინახა მთვარე და ქუჩაში მიმავალი  მთვრალი,რომელსაც მიყვებოდა გვერდში, ფხიზელი ქალი,სცენარისტმა  ყავის ჭიქას დაავლო ხელი , მაგრამ მაინც  ვერ ამოიცნო მისი მომავალი.
  " სასკოლო მარგალიტები"დან

საწყენი არაფერია. არც მწყინს, ან რატომ უნდა მწყინდეს... მკითხველი უამრავი მყავს :)

განმარტებები არ მჩვენია არამით მეგობარო, მაგრამ ჩანაფიქრი გავუნდე მკითხველს და ეს დანაშაული არაა...

თუ ადამიანს წარმოსახვის უნარი აქვს (შეურაცყოფას არავის ვაყენებ) თავისუფლად წარმოიდგენს თავისებურად რა არის აქ დახატული, შეიძლება ის ვერა რაც მე ჩავდე მარა სხვა სცენაც ლამაზად გადაიშლება ჰორიზონტზე...

პოეზია ჩემთვის არაა მარტო რითმა, მარტო რიტმი, მარტო მუსიკა...

არ მომეწონა.. ძალიან ქაოსური და გაფანტულია. მართალია განმარტება წავიკითხე მაგრამ მე ვფიქრობ რომ კარგ პოეზიას განმარტება არ უნდა სჭირდებოდეს "დაჟე" არც ჩვეულებრივი მკითხველისთვის და მწერლისთვის და პოეტისთვის ხომ საერთოდ... და შენი აზრით როგორ უნდა წავიკითხოთ რომ გავიგოთ?  (მოკლედ ამას პოეზიად ვერ აღვიქვავ,რადგან ის არაა...) იმედია ავტორი არ მიწყენს....

ყნოსვით გრძნობსო, რომ გეწეროს, ან ყნოსვის გარეშე, ჯობია :)

"უსუნო"-ს ""ყნოსვის გარეშე", ან "დაუყნოსავად" აჯობებს, ჩემი აზრით :)

ამ სტილზე ჩემი აზრი იცი უკვე...

"მოხუცი ქალი...
ყველა კედელს გრძნობდა უსუნოდ!
თვალი კი უფრო -
ღ უ ზ ა არის მომავალი დღის."

:) კარგი შედარებაა... :)

ოღონდ უსუნოდ გრძნობა...ყურს რაღაც უცნაურად ხვდება...
ისე - 5 :)
მოგიკითხე, დათო! :)

:)

ყოველთვის განსაკუთრებულია თქვენი პოეზია.

მადლობა ყველა მკითხველს, მოგიკითხეთ მთელი გულით!

ქ-ნო თამარ მოგესალმებით და თავს უფლებას მივცემ თქვენს კომენტარს გამოვეპასუხო.
პოეზია ყველა ადამიანისთვის, თითოეული შემოქმედისთვის სხვადასხვანაირად აღიქმება, მე როგორც ერთ-ერთ რიგით შემოქმედს პოეზია ტილოდ მეხატება, მე სულ სხვანაირად ვძერწავ, აი მართლა სულ სხვანაირად ვხედავ, შეიძლება ვუყურებდეთ ერთსა და იმავე სიუჟეტს და ორივემ სხვადასხვანაირად დავინახოთ. ჩემი ნაწერები უმეტესად ფერთა თამაშია, კადრთა, სუბიექტთა. ბევრი ლირიული, ბევრი უფრო ნაცრისფერი ტილო შეგხვდებათ აქ.

მე ვერ დაგეთანხმებით ჩემი არათავმდაბლობისა და თქვენი ასეთი უსაზღვრო პატივისცემის გამო, რომ ეს არაფერი არაა.

მოდით ერთად გავშალოთ ნაწერი. ყველა ვინც ვკითხულობთ ხომ ვეძებთ რაიმეს თითოეულ ნაწარმოებში. მოდით შევეცადოთ...

ნოტიო სუნი...
ორპირი კადრი -
ს ა ა ვ ა დ მ ყ ო ფ ო.

გარღვეული კედლებიდან ისევ ჟონავს სირენას გლოვა, თითქმის სულ...
სრული ტანის მთავარი ექიმი ხშირად ისველებს ნამუს... ულვაშს... ღრმად ჩაახველებს და გადის პალატიდან.

უღიმღამო კაპლის სუნი, და თითქოს მოუწმენდავ იატაკზე ნისლივით შეჩერებული ალკოჰოლის ბუშტები...

სათადარიგო ანუ ექიმის ხელქვეითი, ასისტენტი, ექთანი, რომელთა თვალებში უფრო ექიმის შიშია და არა იმისი, რომ გადარჩეს პაციენტი... (დაინახეთ ეს კადრი...)

და ისევ სირენას გლოვა...

და ბოლოს...

მოხუცი ქალი, ანუ დიასახლისი, ე.წ. სანიტარი.
რომელიც ისე შეაბერდა საავადმყოფოს ყნოსვით გრძნობდა... ირგვლივ ყველაფერს...
ხშირად ყავის ჭიქა, ეს უფრო ალუზიის მაძიებელი, ვარაუდობს სირენას გლოვას, სჯერა მისი მონაჩმახის... თავს იწონებს მთავარ ექიმთან.

დაინახეთ მე მეტი არაფერი მინდა.
უბრალოდ ყველაფერს ნუ იგებთ ისე, როგორც კითხულობთ...

დიდი მადლობა კიდევ ერთხელ!

მადლობა ყველა მკითხველს, მოგიკითხეთ მთელი გულით!

ქ-ნო თამარ მოგესალმებით და თავს უფლებას მივცემ თქვენს კომენტარს გამოვეპასუხო.
პოეზია ყველა ადამიანისთვის, თითოეული შემოქმედისთვის სხვადასხვანაირად აღიქმება, მე როგორც ერთ-ერთ რიგით შემოქმედს პოეზია ტილოდ მეხატება, მე სულ სხვანაირად ვძერწავ, აი მართლა სულ სხვანაირად ვხედავ, შეიძლება ვუყურებდეთ ერთსა და იმავე სიუჟეტს და ორივემ სხვადასხვანაირად დავინახოთ. ჩემი ნაწერები უმეტესად ფერთა თამაშია, კადრთა, სუბიექტთა. ბევრი ლირიული, ბევრი უფრო ნაცრისფერი ტილო შეგხვდებათ აქ.

მე ვერ დაგეთანხმებით ჩემი არათავმდაბლობისა და თქვენი ასეთი უსაზღვრო პატივისცემის გამო, რომ ეს არაფერი არაა.

მოდით ერთად გავშალოთ ნაწერი. ყველა ვინც ვკითხულობთ ხომ ვეძებთ რაიმეს თითოეულ ნაწარმოებში. მოდით შევეცადოთ...

ნოტიო სუნი...
ორპირი კადრი -
ს ა ა ვ ა დ მ ყ ო ფ ო.

გარღვეული კედლებიდან ისევ ჟონავს სირენას გლოვა, თითქმის სულ...
სრული ტანის მთავარი ექიმი ხშირად ისველებს ნამუს... ულვაშს... ღრმად ჩაახველებს და გადის პალატიდან.

უღიმღამო კაპლის სუნი, და თითქოს მოუწმენდავ იატაკზე ნისლივით შეჩერებული ალკოჰოლის ბუშტები...

სათადარიგო ანუ ექიმის ხელქვეითი, ასისტენტი, ექთანი, რომელთა თვალებში უფრო ექიმის შიშია და არა იმისი, რომ გადარჩეს პაციენტი... (დაინახეთ ეს კადრი...)

და ისევ სირენას გლოვა...

და ბოლოს...

მოხუცი ქალი, ანუ დიასახლისი, ე.წ. სანიტარი.
რომელიც ისე შეაბერდა საავადმყოფოს ყნოსვით გრძნობდა... ირგვლივ ყველაფერს...
ხშირად ყავის ჭიქა, ეს უფრო ალუზიის მაძიებელი, ვარაუდობს სირენას გლოვას, სჯერა მისი მონაჩმახის... თავს იწონებს მთავარ ექიმთან.

დაინახეთ მე მეტი არაფერი მინდა.
უბრალოდ ყველაფერს ნუ იგებთ ისე, როგორც კითხულობთ...

დიდი მადლობა კიდევ ერთხელ!

მადლობა ყველა მკითხველს, მოგიკითხეთ მთელი გულით!

ქ-ნო თამარ მოგესალმებით და თავს უფლებას მივცემ თქვენს კომენტარს გამოვეპასუხო.
პოეზია ყველა ადამიანისთვის, თითოეული შემოქმედისთვის სხვადასხვანაირად აღიქმება, მე როგორც ერთ-ერთ რიგით შემოქმედს პოეზია ტილოდ მეხატება, მე სულ სხვანაირად ვძერწავ, აი მართლა სულ სხვანაირად ვხედავ, შეიძლება ვუყურებდეთ ერთსა და იმავე სიუჟეტს და ორივემ სხვადასხვანაირად დავინახოთ. ჩემი ნაწერები უმეტესად ფერთა თამაშია, კადრთა, სუბიექტთა. ბევრი ლირიული, ბევრი უფრო ნაცრისფერი ტილო შეგხვდებათ აქ.

მე ვერ დაგეთანხმებით ჩემი არათავმდაბლობისა და თქვენი ასეთი უსაზღვრო პატივისცემის გამო, რომ ეს არაფერი არაა.

მოდით ერთად გავშალოთ ნაწერი. ყველა ვინც ვკითხულობთ ხომ ვეძებთ რაიმეს თითოეულ ნაწარმოებში. მოდით შევეცადოთ...

ნოტიო სუნი...
ორპირი კადრი -
ს ა ა ვ ა დ მ ყ ო ფ ო.

გარღვეული კედლებიდან ისევ ჟონავს სირენას გლოვა, თითქმის სულ...
სრული ტანის მთავარი ექიმი ხშირად ისველებს ნამუს... ულვაშს... ღრმად ჩაახველებს და გადის პალატიდან.

უღიმღამო კაპლის სუნი, და თითქოს მოუწმენდავ იატაკზე ნისლივით შეჩერებული ალკოჰოლის ბუშტები...

სათადარიგო ანუ ექიმის ხელქვეითი, ასისტენტი, ექთანი, რომელთა თვალებში უფრო ექიმის შიშია და არა იმისი, რომ გადარჩეს პაციენტი... (დაინახეთ ეს კადრი...)

და ისევ სირენას გლოვა...

და ბოლოს...

მოხუცი ქალი, ანუ დიასახლისი, ე.წ. სანიტარი.
რომელიც ისე შეაბერდა საავადმყოფოს ყნოსვით გრძნობდა... ირგვლივ ყველაფერს...
ხშირად ყავის ჭიქა, ეს უფრო ალუზიის მაძიებელი, ვარაუდობს სირენას გლოვას, სჯერა მისი მონაჩმახის... თავს იწონებს მთავარ ექიმთან.

დაინახეთ მე მეტი არაფერი მინდა.
უბრალოდ ყველაფერს ნუ იგებთ ისე, როგორც კითხულობთ...

დიდი მადლობა კიდევ ერთხელ!

მოხუცი ქალი...
ყველა კედელს გრძნობდა უსუნოდ!
თვალი კი უფრო -
ღ უ ზ ა არის მომავალი დღის.

ვაჰ,დავით,რთულად წერ :)

როგორც შავ ცაზე,
მრუში მთვარე იბრუცავს ტუჩებს -
გათენებამდე.
                            მომწონს...:)

ს ა პ ი რ ი ს პ ი რ ო დ.
სადაც მთვარე მანდილს ატარებს...
                          აქაური სცენარიც მომეწონა...:)

ეს ყველაფერი ყავის ჭიქაში?..:)

აქაურობას  მოწონება და კაი კაცს მოკითხვა...

+5

უცვლელი დანა.
სისხლის სუნი ჟანგბადში ჟონავს...
(თითქოს ალკოჰოლს ნისლის როლი დაუთმო მტვერმა!)
და
წითელ სადგამს ფერგაცლილი ლანცეტი ავსებს.
სცენარისტი კი -
კიდევ ერთხელ ისველებს „ნამუსს“

+2

უცვლელი დანა.
სისხლის სუნი ჟანგბადში ჟონავს...
(თითქოს ალკოჰოლს ნისლის როლი დაუთმო მტვერმა!)
და
წითელ სადგამს ფერგაცლილი ლანცეტი ავსებს.
სცენარისტი კი -
კიდევ ერთხელ ისველებს „ნამუსს“

+2

უცვლელი დანა.
სისხლის სუნი ჟანგბადში ჟონავს...
(თითქოს ალკოჰოლს ნისლის როლი დაუთმო მტვერმა!)
და
წითელ სადგამს ფერგაცლილი ლანცეტი ავსებს.
სცენარისტი კი -
კიდევ ერთხელ ისველებს „ნამუსს“

+2

თვალი კი უფრო -
ღ უ ზ ა არის მომავალი დღის.

5

ვაახ, ცოტა გარკვევით რომ წეროთ, არ შეიძლება?
დათო, მაპატიე, მაგრამ... ვერაფერი გავიგე, რისი თქმა გინდოდა...

ეს იცი, როგორი ნაწერია?
ქვეშმიწერით შეკრების დროს: 2-ს ვწერთ, 9-ს ვინახავთ...
ჯობდა კი პირიქით ყოფილიყო...

ეს არაა, შვილო, პოეზია!
იცი შენ, როგორ მომწონხარ, მაგრამ...
ეს ნაწარმოები - ვერ!

თვალი კი უფრო -
ღ უ ზ ა არის მომავალი დღის.

რატომღაც რეპეტიციის პროცესი დამიდგა თვალწინ...თეატრის ნახევრადგანათებულ სცენაზე...

რთული რამ არის +2 ლექსს

ნამუსს (აქ) - ულვაში.


- - -
გამიხარდება თუ თითოეული კომენტარის ავტორი დამიწერს - ლექსის კითხვის დროს რა დაუდგა თვალწინ...