* * *
იქ სადღაც მთაში ღამდებოდა
ჩვეულ
ქარაგმებით.
მზე იჭრებოდა ჰორიზონტის
კულუარებში.
მერე  ვსხდებოდით მე და მთვარე
ნაცნობ
ქარაფებზე
და ისევ ღამეს ვარსკვლავებად
ვუხურდავებდი.


    * * *
ყოველთვის მსურდა,
წყლის ერთ წვეთად ვქცეულიყავი
რომ
ღამით ბალახზე მიძინებულს,
მზე მაღვიძებდეს.
ავყავდე ცაში ყვითელ სითბოს,
რომ ისევ თავიდან
მიწაზე მოსულს,
მთვარე მწვანე
ზეწარს მიფენდეს.


            * * *
როდის შეიკარავ ცხოვრების თასმებს?!
რამდენჯერ უნდა დაეცე სახით...
როცა გზა არის ეკლებით სავსე
და ყველგან ისევ აგებენ მახეს,
მართლაც რთულია შეწვდე იდეალს.
შენ მაინც სცადე,
მეტიც კი...
ოღონდ
როცა დროების ვალებს დაითვლი
წლებმა არ უნდა შეგისისხლხორცონ.
რადგან დაგათოვს დათვლილ ფიფქებად,
მხრებიდან ტკივილის იგრძნობს ხელჯოხი
და თუ სინანულს ბიძგი მიეცა,
მას ვეღარ ნახავ
წამით
შებოჭილს.
ჩაიღვენთება ალბათ თვალებშიც
ოდეს კაშკაშით მნათი სანთელი.
და კვლავ გაუხსნელ ამანათებად
აღარ დაგრჩება წელი_
არცერთი.
----------------------------------------------
როდის შეიკრავ ცხოვრების თასმებს?!
როდემდე უნდა დაეცე სახით...
როცა გზა არის ეკლებით სავსე
და ყველგან ისევ აგებენ მახეს...