ვიცი, რომ არ ვარ მე შენი ღირსი,
რომ უსასო ვარ და თან უფულო,
სტრიქონი მაინც გაჰყივის მისით,
სიტყვაც არ მოდის მჭლედ და უგულოდ.

ვარ მიგდებული და მაინც ველი,
ყოველ დღე ველი ნაცნობ ნაბიჯებს,
მხოლოდ წარსული მაქვს სანატრელი
და მომავალი უფრო მაშინებს.

და გაჩხერილი ყელში გუნდებად,
მწუხრი მოჰქარგავს დღეებს საშინელს,
რაც იყო, ალბათ არ დაბრუნდება
და ეს სიმართლე უფრო მაშინებს.

დრო ყალყზე დგება ულაყ კვიცივით
და ვზომავ სიმწრით დროთა არშინებს,
არ მეშინია ვფიცავ, სიშორის,
შენი სიჩუმე უფრო მაშინებს.

ნუ გადიქცევი პირქუშ მყინვარად,
დავბეჩავდი და გადამარჩინე,
შენ რომ ოდნავაც აღარ გიყვარვარ,
მე ეს ხელის კვრა უფრო მაშინებს,..

მღვრიე ფიქრებად მიჰქრის ცხოვრება,
რა დამასვენებს და დამაძინებს?!
მე შენში ვეძებ სულის ცხონებას
და შენი არა უფრო მაშინებს...

ვიცი, რომ არ ვარ მე შენი ღირსი,
რომ უსასო ვარ და თან უფულო,
სტრიქონი მაინც გაჰყივის მისით,
სიტყვაც არ მოდის მჭლედ და უგულოდ.